Zachte Kracht
Zachte Kracht.
Op dinsdag 21 april kreeg ik te horen dat ik borstkanker heb. Via deze blog neem ik je mee in mijn persoonlijke verhaal, met alles wat daarbij komt kijken.
9-10-2026
Lieve allemaal ,
Yes, het zit erop! 🎉🎉🎉
Alle onderzoeken,gesprekken, uitslagen en behandelingen waar ik op 8 april mee begon door “even“ naar de huisarts te gaan, ze zijn ten einde.
Al moet ik de anastrozol nog 5 jaar doorslikken. De arts belde vanavond over de uitslag van de Dexa-scan (botdichtheid) en die was uitstekend ! Dat betekent ook over 5 jaar daar pas weer een scan voor .
Een achtbaan die tot stilstand mag komen en die heus nog wel wat zal naschokken.
Tegelijk is het heel gek dat we nu , na een tijd van geleefd worden , van afspraak naar afspraak gaan, ons leven weer op kunnen pakken. Alsof er niets gebeurd is . En dat is er wel, hetzelfde zal het nooit meer worden, maar dat hoeft ook niet.
Vandaag was de laatste bestraling. Ik waagde het erop deze ochtend om de glazenwasser te missen en was om 7.30 uur 😳 aanwezig in het ziekenhuis. Want wie weet was ik wel eerder aan de beurt… en jawel, om 7.50 uur werd ik geroepen.
Na het hele riedeltje nog eens doorlopen te hebben, kon ik de ruimte verlaten met een kleine glimlach ; Klaar ✅, wat is dat een goed gevoel !
Ik pakte mijn spullen in het gasthuis en leverde mijn sleutel in. Op naar de metro, hopend dat er voor mij en al mijn bepakking , een plekje was. Dat ging vlot. Toen ik zo’n 3 monopoly-straten doorkruisd had met de metro (en ook nog langs de horecagelegenheid de Brabantse aap 🐒🦍🦧🙉??? kwam , waarvan ik me afvroeg wat Brabants kan zijn aan een aap, maar dat terzijde ) , kwam ik aan bij Amsterdam Centraal. Dat ging vlot.
Hup, de trein in naar Eindhoven . Ik plofte neer op een vrije stoel in een vierzitter en zei “Goedemorgen” tegen de man tegenover me.
Het was niet erg dat ik de glazenwasser gemist had, want daar zat Daniel de Boissevain in levende lijve. Mijn brein moest het plaatje wel even bij de naam zoeken , maar dat lukte vrij snel. Wie ‘m niet kent, zie foto die ik bijvoeg . Best een goed uitzicht dacht ik zo !
Ook in deze trein was weer genoeg te zien en beluisteren . Zoals naast mij een mevrouw met tomaten – oorbellen. Wat zou ze gedacht hebben toen ze die ochtend haar outfit compleet maakte ?? 🍅
Maar ook een legio aan Basic Fit 🏋️rugzakken, waarvan de eigenaars hun abonnement of net afgesloten hebben of verwaarlozen .
En daarnaast vraag ik me oprecht af of mensen begrijpen dat de hele coupe meeluistert als ze aan het telefoneren zijn. 📵
Gelukkig bracht de trein vanuit Eindhoven me snel naar Deurne. En daar stond mijn lieve nichtje Janne me op te wachten om mijn reis te voltooien!
Eenmaal thuis werd ik begroet door de liefste mam die op een hele blije Teun paste. Normaal is hij niet zo knuffelig, maar nu kroop hij zowaar op schoot. Dat moment heb ik uiteraard helemaal gepakt.
Kapot moe ben ik. Maar zo blij dat ik dit traject in een half jaar – op 1 dag na – kan afsluiten. Natuurlijk is er een boel te verwerken en krijg ik daar ondersteuning bij vanuit het AVL. En zullen er nog controle – afspraken en follow-up gesprekken plaatsvinden. Ook het herstel zal nog wat tijd vragen. Maar voor nu is het een moment om te vieren en een punt te zetten achter een moeilijke, intensieve periode in mijn , in ons leven.
Gek genoeg heeft het niet alleen maar ellende gebracht . Het heeft me ook veel geleerd over mezelf, over wat echt belangrijk is in het leven en ik heb mogen zien dat wij een heleboel lieve mensen om ons heen hebben die er voor ons zijn in tijden van nood. En dat is goud waard 💛!
Wat de toekomst gaat brengen weet ik niet . Maar we proberen zoveel mogelijk de dag te plukken, want uiteindelijk is dat alles wat je kan doen!
Wel blijf ik schrijven . Als je het leuk vindt om die verhalen te blijven volgen , kun je het blog op mijn website: www.krachtigbijmarleen.nl
Dankjewel voor jullie steun in dit afgelopen half jaar. Ik zal niet meer steeds updates plaatsen hier, alleen als er echt iets belangrijks te melden valt. Complimenten als je je iedere keer weer door de verhalen heen geworsteld hebt, maar ook dat je de moeite genomen hebt om me te volgen en vooral om ons te steunen 🙏
Heel veel liefs 💋
Marleen
8-10-2026
Lieve allemaal ,
Dag 4 was een rotdag, om maar even meteen met de deur in huis te vallen!
Ik stond op met flinke migraine dus eten en drinken was al geen optie. Ik probeerde zo goed en kwaad als het ging om de dag door te komen.
Om 14.20 uur was de bestraling vandaag. Dat viel me vandaag zwaar, omdat ik me simpelweg niet goed voelde. En dan is 30 seconden je adem inhouden en dat 5x , teveel gevraagd. Maar het lukte. Nog maar 1 te gaan! ✅
Aansluitend had ik me ingeschreven over een theatervoorstelling in het ziekenhuis die ging over palliatieve zorg. Zelf ben ik niet palliatief, maar ik heb het nu bij ons pap en een dierbare vriendin meegemaakt van dichtbij. En het onderwerp intrigeert me wel. Dus ik was benieuwd, nu ik hier toch was, of ik er iets uit kon halen.
Wat volgde was een prachtig, ontroerend verhaal dat met woorden en dans werd verteld. De boodschap die ik eruit haal is dat je niet altijd de “happy kankerpatiënt” hoeft te zijn, maar dat het ook best eens wat minder kan gaan. Niet dat ik dat niet weet of voel, maar het zo benoemd zien was wel goed voor mij. Zeker op een dag als vandaag .
Daarnaast bleef bij mij hangen dat het praten over de aanstaande dood niet uit de weggegaan moet worden en dat het juist een verlichting kan zijn voor de patiënt om erover te spreken. Dus mocht je ooit in die situatie komen en twijfelen om erover te beginnen : doe het gewoon , die olifant staat toch meestal al in de kamer.
Het boek van de maakster deel ik hieronder op een foto mocht je interesse hebben.
Nu ben ik weer op mijn kamer heb ik even gefacetimed met thuis en ga ik zometeen maar eens inpakken.
Want morgen om 8.00 uur bezoek ik voor de laatste keer afdeling radiologie. En hoop ik er dan voor eeuwig vanaf te zijn. Dan pak ik de metro en trein naar huis en ben ik blij als ik weer in mijn eigen fijne bedje lig.
Maar, ik moet nog wat eerder alert zijn , want – en dit is geen grapje – de glazenwasser begint hier morgenvroeg om 7.30 uur en als dat dezelfde meneer is als uit de Coca cola light break reclame van het jaar stilletjes, sta ik daar graag vroeg voor op. Bij gebrek aan Cola zal ik hem een gemberthee aanbieden , eens kijken of dat ook werkt ! 🤣
Liefs,
Marleen
7-10-2026
Lieve allemaal,
Dag 3 van de bestraling alweer. Vandaag startte ik de dag rustig op, omdat mijn nacht heel beroerd was. Als ik een uur geslapen heb, is het veel. Dus ik was blij dat het weer ochtend was. En met een fris gemoed begon ik aan mijn schrijfsels.
Om 12.00 uur stond de bestraling op de planning. Iets daarvoor nam ik plaats in wachtkamer 3b en raakte ik in gesprek met een ouder stel uit Drenthe. De meneer van dit stel moest 20 keer bestraald worden voor een zeldzame vorm van kanker . Zij maakten iedere dag de rit heen en terug en waren voornemens dat 20 keer te doen.
Ik prees me gelukkig dat ik hier in het Gasthuis kon verblijven.
Al snel werd ik geroepen , lag ik klaar om weer “geroast” te worden. En zag ik het apparaat met uitzicht op tangram figuurtjes waarvan ik het nut niet ken en een sticker met de waarschuwing dat ik niet mag zitten – al zou ik niet weten hoe ik dat voor elkaar moet krijgen – om me heen draaien. Na 15 minuten stond ik weer buiten. Tot nu toe als enige klachten een metaalsmaak in de mond en jeuk op de bestraalde plek. Dat schijnt normaal te zijn.
Ik besloot de wijk Sloten wat verder te verkennen en wandelde naar het Sloterpark. Een groene plek midden in de stad. Waarna ik doorliep naar drukke wijk. Daar was het contrast met de natuur weer zo groot. Maar ook het contrast met het Astense. Hier staan bij de scholen geen fietsen, maar rijen fatbikes.
Eenmaal terug koos ik een bankje in de zon en genoot van de onverwachte zonnestralen voor de derde dag op rij. Ik keek naar de stoet mensen die door de draaideuren in en uit liepen. Van jong naar oud, alle culturen, mensen van allerlei pluimages. Maar één ding gemeenschappelijk : op de een of andere manier is kanker in hun leven, door werk, als patiënt of als naaste. Ik prijs mezelf rijk dat ik bij de gelukkigen hoor die met veel deskundigheid en zorg behandeld word en dat ik me ondanks alles goed voel.
Hier zie ik bij elke draai van de deur, dat ik een geluksvogel ben, dat het vele malen erger kan en dat ik lachend door deze deur kan lopen. En zolang ik dat kan zeggen, plukken we de dag !
Liefs ,
Marleen
6-10-2026
Lieve allemaal ,
Deze dag ben ik goed doorgekomen.
Al begon de dag wat vroeger dan gehoopt , omdat ik na 3.00 uur niet meer kon slapen. Dat zal liggen aan een mix van overgangsperikelen, andere plek en het bed waar ik een zere rug van krijg . Gelukkig heb ik meer dan genoeg tijd om bij te tanken, dus vanavond maar duimen dat het beter gaat.
Na het opstaan en ontbijten ging ik aan de schrijf . Met een opdracht van een soort mini-schrijf-cursus die ik volg op dit moment . Dat geeft wat meer richting dan in het wilde weg wat schrijven. En heel misschien maakt het mijn verhalen ook wat korter 🤣. Ik beloof niets !
Na het schrijven werd ik bestraald. Deze keer zonder uitleg, ik kon ook gelijk doorlopen en zo duurde deze sessie maar liefst 10 volle minuten. En was er nog een groot stuk dag over. Die vulde ik met een gezellig telefoongesprek, app-contact , spelen van het spelletje water-sort waar ik licht verslaafd aan ben, een boek en tijdschrift lezen . En een wandeling naar de supermarkt waar ik 3 maaltijden uitkoos voor de avonden die volgden.
Wie gokt wat ik vanavond at, gaat door naar de volgende ronde :
A: rendang
B: lasagna
C: soep met quiche
Deze maaltijd gebruikte ik in de keuken van het gasthuis waar toevallig een andere mevrouw ook wilde gaan eten en we besloten dat samen te doen. Al snel voerden we een intens , maar mooi gesprek. Ook deze mevrouw stelde mij de meestgestelde vraag dezer dagen : “Vind je het niet lastig om hier zolang alleen te zijn ?”
Mijn antwoord is en blijft : “Nee, ik kan goed alleen zijn en gun mezelf even de tijd om op adem te komen en te rusten.”
Al denk ik dat ik vrijdag wel blij ben weer lekker naar huis te gaan. En dan is het extra leuk en fijn om weer thuis te komen .
Dus terwijl ik me ga verdiepen in de nieuwe aflevering van “ Married at first sight -België “ kunnen jullie even nagaan of je de juiste maaltijd voor me had ingevuld . Het antwoord moest zijn C.
Fijne avond !
Liefs Marleen
5-10-2026
Lieve allemaal,
Voordat ik deze week ging starten met de bestralingen, gaf ik Rob voor zijn verjaardag een avondje in Eindhoven. Hij genoot van een pannetje mosselen , waar gerust wat meer inhoud van had mogen zijn. Ik hou niet van mosselen, dus werd het heerlijk gegrilde tonijn ! Daarna togen we met een – misschien wat voorzichtig – oranje slingertje naar het stadion voor de wedstrijd van Oranje tegen Servië . Even wat lichtheid en luchtigheid , waar we met volle teugen van genoten. Rob iets minder van Tadic, maar toen die eenmaal gewisseld was , brak de zon helemaal door ☀️🤣! Gelukkig reden we ook met de winst op zak naar Asten.
Deze ochtend reden we naar Amsterdam. Allebei de kids 4 nachten missen is voor mij al een eeuwigheid geleden en iets wat niet gauw voorkomt of wat ik snel laat gebeuren. Maar tegelijk kijk ik ook uit naar even volkomen rust en ruimte voor mezelf .
Want buiten de 5 bestralingen, is het ook fijn om even op adem te komen, misschien wat verdriet te voelen van allerlei vormen van verlies . Maar ook : Geen was die op me wacht, geen “mama, waar is mijn scheenbeschermer…?” . En ook niet : “Bah, weer nasi !! “ ( hier valt ook ieder ander gerecht wat niet met een “p” begint voor in te vullen ! ). Niet denken aan een kliko die naar buiten moet of een tandartsafspraak die nagekomen moet worden. Dat wordt gewoon allemaal geregeld deze week. Wat een kado om hier te mogen zijn, met dank aan de achterban ! En ja, zo kijk ik er echt naar en ook dat ik überhaupt de mogelijkheid heb om bestraald te worden op deze plek waar de mensen zo lief en tegelijk kundig zijn.
Deze keer zetten we de bagage in het gasthuis, waar we zowaar werden ontvangen met verse appeltaart van een vrijwilligster en genieten we nog even van een heerlijk zonnetje op het dakterras van het AVL. Iedere twee minuten een vliegtuig in het vizier. Een prachtig gezicht.
Om 13.15 uur was ik aan de beurt. Zenuwen had ik er niet voor. Eerder een soort nieuwsgierigheid. Verpleger Stan instrueerde me op een hele duidelijke en prettige manier. Hij legde alles geduldig uit en leidde me zo in een half uur door de bestraling heen. Rob mocht even meekijken , tot er daadwerkelijk bestraald ging worden. Het lukte me goed mijn adem 40 seconden in te houden. Al was dat maar 1x echt nodig. Naderhand proefde ik een metalige smaak in de mond en bij navraag blijken meer patiënten daar last van te hebben.
Op naar het Gasthuis, waar we inmiddels de weg weten en dezelfde kamer kregen toegewezen als de laatste keer dat we er samen waren. Nog altijd het ultra enge portret aan de muur, maar ik kon het dit keer beter handelen !
Voor de zekerheid smeerde ik maar even met calendula crème en toen was het toch tijd om afscheid te nemen van Rob, die graag voor de langste files weer thuis wilde zijn. Maar zo dankbaar dat hij telkens weer aan mijn zijde staat!
En zo komt het dat ik nu , na een korte wandeling luisterend naar de zeer gevarieerde spotifylijst van Team Marleen , mijn maaltijd heb genuttigd in het voor mij welbekende eetcafé Siertje ! Soms is het voor mij blijkbaar fijn om vertrouwde plekken en gezichten op te zoeken in een wereld die (gelukkig) wat minder vertrouwd is.
Dag 1 zit er zo bijna op. Nog even een kijkje op de post-it- muur in het ziekenhuis , met ontroerend veel mooie kattebelletjes !
Mijn laptop staat klaar om mijn verhalen aan toe te vertrouwen. Eerst nog even wat verrassingen om uit te pakken op de kamer .
Morgen zien we weer verder. Wordt vervolgd !
Liefs ,
Marleen
NB : weer dank voor alle lieve berichten, wensen, kaarsjes , verrassingen, hulp en wat al niet meer. Ik ben er blij mee ☀️☀️☀️
28-9-2026
Lieve allemaal ,
De afgelopen weken was het hier stil. Maar de achtbaan ging nog even in de hoogste versnelling. Na een intense , mooie , maar ook verdrietige , drie maanden in Hospice de Populier, is ons pap op 13 september overleden. 😢
Ik ben dankbaar dat ik die laatste drie maanden in alle zachtheid heb mogen beleven. Wat daar overbleef was alleen maar liefde. ❤️ En dat neem ik mee in mijn hart.
Het afscheid was precies zoals we hadden gehoopt en dat geeft troost.
Degenen die me volgen op facebook hebben gezien wat voor geweldig kado ik postuum mocht ontvangen van ons pap op mijn verjaardag . Al voelde ik me dit keer niet feestelijk, ik was wel zielsgelukkig met dit kado. Een ingelijste , zelfgeschreven tekst van ons pap.
Tegelijk is het onwerkelijk dat we hem nu echt nooit meer zien, overvalt het gemis me nu op de gekste momenten en heb ik nog best veel last van “flashbacks“ van die laatste tijd. Ik weet niet of dat normaal is , maar ik denk dat het een vorm van verwerken is, dus ook dat geef ik maar de tijd .
Ook is het gek dat het leven niet meer draait om bezoekjes aan Bakel, zorggesprekken en bezorgdheid en verdriet over hoe alles gaat lopen. Het is vreemd om niet meer 24/7 alert te zijn. Al waren we allemaal toe aan een beetje rust. En het is ook gek en stom dat ik geen vader meer heb hier op aarde.
Donderdag voor ons pap in slaap gebracht is, was ik nog in het AVL en besloot ik de bestraling “on hold “ te zetten. Tegen het advies van de verpleging van het hospice in , die ik gevraagd had een inschatting te maken hoelang ons pap nog te leven had. Zij gaven aan dat de bestraling nog makkelijk zou kunnen, het ging wel achteruit met pap, maar niet zo hard dat dat niet zou kunnen. Dat voelde voor mij zo anders ( ik neem hen dat absoluut niet kwalijk overigens , want een inschatting is zo moeilijk te maken ) Maar ik nam mijn beslissing op gevoel . Dat bleek achteraf een waardevolle , juiste keuze en bewijst ook weer dat ik ten allen tijden mijn intuïtie moet volgen . Ook als de feiten anders liggen en ik de schijn tegen heb.
Zo heb ik tot het allerlaatst bij pap kunnen zijn en ook zijn afscheid goed mee kunnen organiseren en meemaken.
Maar nu er weer tijd en ruimte is gekomen voor mijzelf, is dat het eerste wat ik weer wil doen; afmaken van mijn behandeling . Al is “willen” misschien niet het juiste woord. Ik wil het gewoon afgevinkt hebben op mijn lijstje. Zodat we daarna eindelijk een nieuwe , frisse start kunnen maken .
En zo komt het dat ik vanmiddag in de auto zat naar het Anna in Geldrop voor een echo van mijn been . “Je been? “ hoor ik je vragen. Klopt , daar had ik al een tijdje een bultje dat niet wegging. Na een bezoek aan de huisarts vermoedde zij een vetbultje. Ze stuurde me door, vooral omdat ik bang was dat het fout zou zijn. Dus las de echoscopist deze middag van zijn scherm: “bultje onderzoeken en vooral mevrouw geruststellen.” Dat maakte dat ik me toch wat schaamde voor overbezorgd en onnodig patiënten gedrag. Maar meteen erachteraan dacht ik; “voor jezelf zorgen is ook zorgen dat je geen stress hebt. “ En wat voelt als een eeuwigheid geleden, maar feitelijk maar in april was, sprak ik na de diagnose met mezelf af om goed voor mezelf te zorgen en mezelf op nummer 1 te zetten ! Check ✅, voor dit kleine onderdeel tenminste. Maarrrrrr, wie het kleine niet eert …..
Nou, de stress hierover is inmiddels weg. Het was idd een onschuldig vetbultje 🙈!
Het zal nog wel vaker voorkomen dat ik iets voel wat niets blijkt te zijn. Maar ook dat hoort bij het proces waar ik in zit . En liever een keer een doktersbezoekje teveel, dan dat het achteraf wel wat was…
Morgen staat de Dexa-scan , die de botdichtheid meet, op de planning en gaat Tim met me mee naar Amsterdam.
En wie dacht dat ik werkeloos uitkering trek , heeft het mis; ik doe ook nog een bezoekje aan de huidtherapeut ( oedeemarm), fysio ( weet je nog van die val en de kapotte wenkbrauw , daar zat ook nog een kapotte , dikke enkel bij ) en een telefonisch herstelgesprek met de verpleegkundig specialist. Daarnaast ben ik heel moe en doe ik zo nu en dan een powernap , zomaar midden op de dag 😴. In de hoop dat ik wat fitter wordt, dat effect blijft vooralsnog uit, jammer genoeg!
Zo is mijn week weer snel om en ….
Start ik maandag met de 5 bestralingen. Daar zal ik jullie verslag van doen. Ik verblijf 4 nachten in het Gasthuis . Rob gaat op maandag met me mee en de andere dagen ben ik er alleen . Wat helemaal oké is. En waar ik eens ga proberen de tijd te vullen met schrijven … mijn hobby , dat boek dat er ooit moet komen , maar waar het nooit van komt….. wie weet lukt het me nu om een start te maken . Ik heb inmiddels iets of wat 😂 inspiratie opgedaan in mijn leven en hoor iets te vaak : daar kun je een boek over schrijven . Dus dat ga ik doen. De eerste (bijna) 50 jaar in het leven van Marleen !
Laat de pre – orders maar vast doorkomen 😉, dan zorg ik dat je het boek op mijn 50e verjaardag kan kopen, deal ?
Liefs Marleen
NB : Wij hebben in de afgelopen weken ook weer zoveel steun van alle lieve mensen om ons heen mogen krijgen. Het haalt het verdriet niet weg , maar het is wel heel troostend ❤️🙏
10-9-2026
Lieve allemaal,
Een retourtje Amsterdam stond weer op het programma. Deze keer voor een gesprek met de radiotherapeut en het maken van een CT-scan ten behoeve van de bestraling.
Na het videogesprek van afgelopen dinsdag was ik goed voorgelicht en had ik al een paar keer geoefend met het inhouden van mijn adem. Tijdens de autorit oefenden we dit ook nog even. Veertig seconden maar liefst, moest ik mijn adem inhouden . En voor wie het leuk vindt om dat eens te proberen … je komt erachter dat dag aardig lang is.
Maar het lukte. Mijn record was 46 seconden . Wie kan dat langer ?
De rit naar Amsterdam is gek genoeg ook een vertrouwde rit geworden . Zo passeren we standaard punten waaraan ik kan peilen hoever we zijn. Zijn we al onder het viaduct van “Robin💗Wendy forever” dan moeten we nog een uurtje. Zien we “de schoen” dan zijn we bijna op bestemming .
Na de jacht op twee relaxstoelen en een powernap, waren we mooi op tijd op poli 5. Die hadden we nog niet aangekruist op de AVL-bingo- kaart. We werden geroepen door de radiotherapeut. Een warme , betrokken vrouw die de littekens bekeek en met ons opties voor bestralingsplan besprak. En dan vooral wanneer te bestralen . Aangezien ons pap aan het laatste stukje leven begonnen is en ik graag veel bij hem wil zijn en betrokken wil zijn bij alles wat komen gaat, wilde ik goed afstemmen wat mogelijkheden waren. Zij stelde voor na haar vakantie te bellen (28/9) en dan de bestraling in te plannen. Mocht ik eerder willen , dan kan ik contacten met het afsprakenbureau.
En toen wist ik weer waarom ik op mijn gemak ben in het AVL. Er wordt meegedacht waar mogelijk en men is heel begripvol en invoelend.
Omdat dit gesprek maar 15 minuten duurde, zorgde de radiotherapeut er ook nog voor dat we vrijwel gelijk door mochten naar de scan.
Dit apparaat had ik nog niet vanuit deze positie bekeken . Dus ik werd comfortabel in positie gelegd, afgeplakt met een loodlijn en vervolgens door het apparaat gehaald . Dat klonk alsof er een raket opsteeg. Tegelijk mocht ik laten zien hoe het gesteld was met mijn ademoefening. Glansrijk kwam ik daar doorheen en bij mijn 25e tel, was ik al klaar en mocht ik uitblazen !
Toen nog de tatoeagepuntjes. In een mum van tijd werden 4 puntjes gezet Au, dat was even pijnlijk . Hoe doen mensen dat in godsnaam die een tattoo willen ? Vrijwillig ? Waarom?
Maar goed , hartjes wilden ze me niet aandoen ( wrsch werden het dan toch andere vormen , aldus de verpleegster met zelfkennis 🤣). Dus zo ging ik 4 puntjes rijker de deur uit en rijden we nu weer richting Asten.
Die 4 puntjes kunnen trouwens – vergoed door de verzekering – weer weggelaserd worden. Eens zien of we daar nog puf voor hebben aan het eind van deze hectische tijd . Of kan ik het tegen die tijd zien als een herinnering dat men me beter heeft kunnen maken ? We gaan het zien.
Tijdens het rijden was het passeren van het Amsterdamse stadion geen ramp,deze keer was het :het stadion waar we de winst opgehaald hebben ! 🤣❤️🤍
Laten we hopen dat die winst vanavond ook behaald wordt, dan is de dag van manlief en beide zoons weer goed. En dat scheelt een slok op een borrel met de gezelligheid in huis doorgaans !
Korte versie van bovenstaand verhaal : in de komende weken beslis ik wanneer ik bestraald wil worden. Qua termijn maakte het niets uit, als ik maar binnen een periode van 3 maanden vanaf de laatste operatie wil blijven. Dat stelt me gerust en geeft me ruimte om mijn focus even te verleggen naar samenzijn met pap. Willen jullie een kaarsje ( bij Maria ) branden voor hem in deze intens moeilijke tijd , dat zou ik fantastisch vinden ! 🕯️ 🙏💗
Liefs ,
Marleen
3-9-2026
Lieve allemaal,
Deze week was stond de afspraak voor de tweede Lucrin-prik. De spuit moet ik zelf bestellen bij de apotheek en neem ik vervolgens mee naar de huisarts, waar de assistente ‘m zet. Althans …zo ging het vorige keer.
De afspraak had ik met een van de assistentes gepland nadat ik de hechtingen eruit had laten halen . Dus toen ik werd binnengeroepen en de spuit aan weer een andere assistente gaf, keek ze me wat bevreemd aan en zei: “Ga maar zitten, dan haal ik je hechtingen eruit. “ Niet wetend wat ze dan met dat doosje moest.
Ik gaf aan dat ik voor de Lucrin kwam en dat de hechtingen er al twee weken uit waren 🤣. Dat bleek verkeerd in het systeem te staan. Ik zag haar wit wegtrekken 🥴, terwijl ze stamelend aangaf even iets te overleggen met haar collega.
Ik had inmiddels wel in de gaten dat ze niet wist wat te doen met de inhoud van het doosje Lucrin. En dat werd bevestigd door het gesprek dat ik beluisterde door de deur heen.
“En hoe moet dit dan?”
“Dat draai je naar rechts en dan deze een kwartslag … “
Na 10 minuten was de spuit gereed en zag ik de naald door hevig trillende handjes gezet worden. 😳🙏🙏🙏 Gelukkig ging het goed , al was het pijnlijker en wiebeliger dan de vorige keer!
Toch moest ik ook nog even een afspraak maken voor mijn enkel. Weet je nog…die val op mijn gezicht vlak voor de operatie ? In alle consternatie is er minimale aandacht gegaan naar mijn enkel , die pijnlijk en dik was. Omdat dat nog altijd het geval is en de pijn steeds erger wordt , 3,5 week na de operatie, plande ik nog maar eens een bezoekje aan de huisarts.
Jammer genoeg blijkt er hoogstwaarschijnlijk toch een scheurtje in de enkelband te zitten . En dus staat er een afspraak bij de fysio gepland . Zo blijven we bezig ….
Op donderdag werd ik volgens afspraak gebeld door de radiotherapeut van het AVL. Ze nam de tijd en legde me uitgebreid uit hoe en waarom zij nog altijd achter het behandelplan staan. Haar rust en empathie waren een warm bad vergeleken met de kille toon die ik van de radiotherapeut in Eindhoven ervaren had.
Ik had hem overigens nog gemaild en teruggelegd waar ik zo verdrietig en verward van was geworden. Hij mailde me terug dat hij mijn frustratie begreep maar het zijn verantwoordelijkheid vond om mij te waarschuwen. Tot zover het hoofdstuk Eindhoven! Zoveel was me ook na deze mail duidelijk .
Voor nu is afgesproken dat ik komende week de ct – scan mbt de bestraling laat maken in het AVL, dan volgt nog de telefonische afspraak om de breath-holding-techniek door te nemen . Die ademtechniek zorgt er kortgezegd voor dat het hart geen schade krijgt van de bestraling.
Daarna zullen er 5 bestralingen volgen op een nader te bepalen moment in het AVL. Hoe ik dat ga aanvliegen ( daar verblijven , op en neer of een combi ) zal ik later beslissen.
Al met al een geruststellend gesprek met weer steeds een beetje meer vertrouwen om terug te winnen.
En zo met mijn 49e verjaardag in het vooruitzicht , voel ik me soms eerder een bejaard vrouwtje van 80 met alle klachten die ik heb en alle rust die ik nodig heb.
Het zal tijd nodig hebben , zoals “ al het goei werk tijd nodig hi ! “
Liefs ,
Marleen
24-8-2026
Lieve allemaal,
Vandaag begon de dag gezellig. We brachten Teun samen naar groep 4 , waar hij gauw zijn plekje zocht en geen kus meer wilde 😫! Helaas voor deze mama , maar kleine jongens worden groot en dat is ook helemaal prima.
Afgelopen vrijdag had ik al controle gehad in het AVL en werden de littekens prima helend bevonden . Wel werd nog even -“tussen de soep en de erpel “ – om er maar eens een Brabantse zegswijze doorheen te gooien, verteld dat er DCIS was gevonden door de patholoog die het weefsel onderzocht had , wat van de tweede operatie ( borstverkleining/ reconstructie) kwam.
DCIS is een voorstadium van kanker.
In eerste instantie maakte ik me niet teveel zorgen over dat gegeven. De assistente van de plastisch chirurg deed er vrij luchtig over en gaf aan dat ze het in het teamoverleg zouden bespreken maandag ( dus 24-8).
Gewapend met mijn lijstje vragen , reden we gisteren naar ziekenhuis nummer 3: Catharina ziekenhuis in Eindhoven. Na alles wat ik ervaren heb , vond ik dit een kille plek, waar we zoekend door het doolhof witte, steriele gangen uitkwamen bij route 223.
Daar stond een afspraak/intake met de radio therapeut op de planning. Ik had gevraagd of ik in mijn eigen omgeving bestraling kon krijgen vanwege de afstand. Dat was geen probleem , dus dossier werd doorgestuurd. En daar vonden we onszelf in de wachtkamer , waar we een nieuwe app installeerden om via ingewikkelde digitale stappen bij de aanmelding van de afspraak terecht te komen. Ik heb al vaak gedacht dat een real life ontvangst met wat liefde, warmte en menselijkheid zo slecht nog niet was. Hoewel deze digitale optie de snelheid bevordert, vervangt het niet de warmte van menselijk contact, wat je als “kankerpatiënt “ toch wel kan gebruiken zo nu en dan. Een glimlach, een lief gebaar, soms maakt het net het verschil . Ervan uitgaande dat de mens die achter de balie zat vroeger , plezier had in zijn werk tenminste …
Maar afijn, we kwamen op de juiste afdeling terecht. Daar haalde ik de gemiddelde leeftijd in de wachtkamer fors omlaag. Te midden van de rollators, scootmobiels en andere ondersteuning , baanden we ons een weg naar de spreekkamer. De eerste mannelijke arts in dit traject voor mij. Deze arts onderzocht kort wat nodige dingen en ik bedacht mezelf dat ik wel erg makkelijk ben geworden in het ontdoen van de bovenkleding. Gek hoe zulke dingen normaal worden en tegenwoordig, zonder enige gene of nadenken , door mij uitgevoerd worden. Terwijl ik daar voorheen vele malen gereserveerder in was ( gelukkig maar! 😳) .
Er volgde een gesprek waarin we vooral luisterden naar zijn verhaal mbt bestralen. Maar waarin hij me ook aan het twijfelen bracht over de beslissingen die we in dit hele traject hebben genomen. Een beetje beduusd vertrokken we. Want was amputatie van de linkerborst toch niet beter geweest ? Eenmaal thuis was ik toch heel erg verdrietig en kwamen de tranen . Want deze man zaaide in een kwartier tijd zoveel twijfel , dat ik inmiddels niet meer weet of we de juiste keuzes gemaakt hebben.
En vroegen we ons hardop af, of deze man niet zijn boekje te buiten gegaan is, door me zo van slag te brengen… Of heeft hij een punt en was een andere keuze beter geweest.
Voordat we verder gaan met het hele bestralingsverhaal, willen we eerst weten wat wijsheid is in dit verhaal :
Opnieuw opereren van een klein reepje weefsel ? Alsnog amputeren van de linkerborst ( en wat dan met de rechtse borst ? Zijn bestralingen alsnog voldoende ? Of kiezen we voor veelvuldige controles in de toekomst? Of een mix van een paar dingen ?
Of…. Is dat allemaal niet aan de orde en kan ik gewoon het plan vervolgen wat we in het AVL gevolgd hebben tot nu toe.
In dit hele proces heb ik steeds vertrouwen kunnen vinden en goed naar mijn gevoel geluisterd. Mijn/ons gevoel zegt dat deze man wat voorbarige conclusies heeft verbonden aan mijn verhaal. Dat hij het misschien niet eens is met het behandelplan wat ons is voorgesteld en wat ik nu volg. Mijn gevoeligheid zorgt ervoor dat ik zijn twijfel en oordeel tussen de regels door oppik. Al bond hij uiteindelijk wel wat in. En toch…. kan ik dat onzekere stemmetje niet meer uit mijn hoofd krijgen ! 😢
Komende woensdag hebben we in het AVL sowieso een afspraak met de internist , maar ik spreek toch ook nog graag de arts.
Dus ging ik aan het bellen , met het AVL!
Wordt vervolgd !
Liefs voor jullie ❤️
14-8-2026
Lieve allemaal,
Om daar maar eens mee te beginnen , want dat lieve …. is zo fijn. Zoveel liefde op allerlei manieren en in verschillende vormen blijven wij maar ontvangen . Misschien is dat wel een van de meest helpende heling: Alle liefde van en toch ook voor jullie !
Alweer een week geleden dat ik daar op dat fietspad lag te jammeren. Ik begrijp dat jullie er stiekem om hebben gegniffeld en daar ben ik blij om. Het is een echte stuntelige Marleen – actie en hoe vervelend het op dat moment ook was, het leverde in elk geval weer een mooi verhaal op. De hechtingen van de jaap in mijn gezicht zijn er inmiddels uit en de assistente benoemde nog dat het verdomd strak gehecht was. Shout out naar mijn plastisch chirurg! 💪
Natuurlijk ook alweer een week geleden dat ik op de operatietafel lag en daar ook gelukkig weer goed vanaf kwam .
Na een extra dagje ziekenhuis waren we zaterdagochtend weer thuis. Rusten was het devies ; daar begon gelijk de grootste uitdaging . Als je niks mag doen , kom je er achter dat je heel veel doet , zelfs op een luie dag. Een wasje draaien , koken , opruimen, dingen verzetten , de lijst is eindeloos …. Maar het mocht dus niet !
Dus zo zat ik op het feestje van Teun de hele tijd op 1 plek niks te doen. Maar zo blij dat ik zijn feestje mee kon vieren.
Ik werd door mijn lijf gelijk teruggefloten als ik in de dagen daarna toch eigenwijs deed. Dus ik leer meer en meer om me over te geven aan de kunst van het niks doen. Want daar schuilt het geheim van heling.
Op dag 3 en 4 na de operatie had ik het mentaal zwaar. Niet lekker in mijn vel , zelfs een beetje down, wat ik niet ken mezelf. Toen ik het op ging zoeken bleek dat een veel voorkomend verschijnsel te zijn 3-4 dagen na narcose. En zowaar… op dag 5 ging de zon weer schijnen (figuurlijk dan , want poeh wat is het heet deze week ) en gaat het mentaal ook weer ok.
Ondertussen werken we toe naar zondag waar de oudste zoon zijn 19e verjaardag gaat vieren ( hoezo is het ineens 19 jaar geleden dat hij ieniemienie in de couveuse lag ? ) en ik ook dankbaar ben dat ik daar bij kan zijn. Al zal ik wel weer werkeloos toekijken met een drankje in de hand , er zijn slechtere scenario’s toch 😉!
Een week verder, operaties achter de rug. Als je het me een dag of 8 geleden gevraagd had, had ik er voor getekend dat ik dit nu zo kon typen . Want de littekens genezen goed, ik voel me oké . En toch is er niet de euforie die je denkt te gaan voelen na zoveel spanning , hoop en vrees.
Dat laatste zal daar ook de oorzaak van zijn, zo heb ik zelf bedacht . Pas nu komt voorzichtig binnen wat er vanaf april allemaal speelt in ons leven.
Maar we zijn er goed doorheen gekomen tot nu en dat is alles en meer wat ik hoopte na de diagnose. Die euforie zal misschien nog komen of nooit volgen. Dat maakt niet uit.
Belangrijk is dat we alle kleine dingen van het leven meer en meer zijn gaan waarderen en dat is een groot geschenk!
De komende weken staan in het teken van “back to school” – zaken, pap bezoeken in het hospice. De mannen weer aan het voetbal en werk. En ik mag nog even een rondje controle afspraken doen en de intake voor de bestralingen staat voor de 1e schooldag. Dus voor mij ook dit jaar de welbekende nadevakantieopstart -kriebels , maar dan met het doel de bestraling te volbrengen en hopelijk een dikke streep te zetten onder de lente en zomer van 2026.
Geniet van al het moois in het staartje van deze zomer ☀️🍀❤️
Liefs ❤️
07-08-2026
Lieve allemaal ,
Poeh, poeh, dat was me het dagje wel. Ik heb spontaan besloten er een nachtje AVL aan vast te plakken.
Om 6.30 klonk de wekker vanmorgen . Met gezonde spanning liepen we naar het AVL. Door mijn matige concentratie en hoge spanning , miste ik een stoeprandje en lag ik daar ineens voorover op mijn gezicht . Enkel verzwikt, bloed drupte op mijn jurk. En ik was blij dat Rob erbij was. Strompelend , duizelig van de val en ondersteund door Rob liep ik daar de laatste 200 meter naar de ingang. Zo meldden we ons bij de receptie. De receptionist keek me wat bevreemd aan. Want de bril had ook een klap gemaakt en was aan gruzelementen . Maar omdat ik niets zie zonder lenzen of bril , hield ik ‘m maar op.
Zo gingen we de lift in. Waar 5 verpleegkundigen me meewarig aan keken en zich waarschijnlijk afvroegen of ik wist dat ik in een kankerziekenhuis was.
Eenmaal geïnstalleerd werden de wonden ontsmet ( ik vloog tegen het plafond , dat doet nog eens pijn! 😣) , de arts erbij geroepen en alle controles gedaan . De snee boven mijn wenkbrauw moest gehecht worden. Dat kon mooi tijdens de operatie gedaan worden door de plastisch chirurg was de conclusie . Bijkomend geluk bij een ongeluk.
Daar ging ik . Op weg naar de operatie kamer, zonder al teveel tranen , want ik was nog veel te beduusd door de val . Eenmaal op de voorbereiding moest ik plassen . Maar dat was niet meer voorzien. Dus noodoplossing: de po ! Wat onhandig ; maar dat heb ik ook weer meegemaakt .
De verpleegster vroeg waar ik vandaan kwam , want dat ik niet van hier kwam was duidelijk. Mijn Brabantse tongval had me verraden. Ik vertelde dat ik uit Asten kwam. Asten bij Heusden? Vroeg ze .
Ja!
Ah, daar ga ik binnenkort op vriendenweekend in een groot huis met speelgedeelte, vertelde ze.
Ik geloof dat Rob daar ook eens geweest is , een paar jaar geleden .
Klein wereldje !
Toen volgde het aftekenmoment. Met maar liefst 3 plastisch chirurgen werd ik besproken en werd op mijn borst met deze keer een zwarte Edding,een uitgebreide tekening gemaakt . Daarbij werd duidelijk gezegd dat het niet zeker was dat de tepel aan linker zijde behouden kon worden. Dat wist ik al, maar ik vroeg of ze het toch echt wilde proberen. De allerliefste dokter Post ( Sophie met de voornaam , mijn borstkankerarts heet Frederique, je word hier alleen aangenomen met een hockey – naam 😉), verzekerde me dat ze er alles aan ging doen .
De anesthesiologen wachtten achter het gordijn en vergaten dat ik alles kon horen wat ze zeiden. Maar ze waren erg benieuwd hoe ik eruit zag na die val, dat was wel duidelijk. Daar ging ik : infuus, allerlei middeltjes , kapje , slaapmiddel … en ineens was het 12.30 uur en werd ik wakker met zwaar gehavende bril op ( ik had gevraagd of ze hem toch op wilde zetten bij het wakker worden.).
Binnen een mum van tijd kreeg ik twee heerlijke waterijsjes en werd ik teruggebracht naar afdeling 5. Daar wachtte broeder Klaas me op, die herkende me van deze ochtend uit de lift.
Even wat eten , rusten en daar was de arts. Zij controleerde de borsten en beantwoordde mijn vragen . Ze is heel erg tevreden. De tepel is behouden en in totaal is er 1220 gram weggehaald uit twee borsten . Dus ik ben zomaar een kilo kwijt in 1 dag 🙌. Mijn rots in de branding Rob, was er ook snel weer, om me bij te staan. Heel veel had ik nog niet te missen, dus Rob ging na een tijdje naar zijn inmiddels gereserveerde kamer , die nu gelukkig wel beschikbaar was in het Gasthuis. Want ik had inmiddels besloten dat een extra nachtje hier in hotel AVL wel verstandig is. Ik mocht naar huis, maar hier is het rustig , 5 graden cooler en alles bij de hand voor nu. Het seizoensstampotje viel me wat tegen , Rob was weer terug, keek het even aan en besloot ergens een gerechtje uit te gaan zoeken met meer smaak 😂 .
Teun mag nog een nachtje bij ome Joost blijven 🙏, waar hij het fantastisch heeft !
Tim is onderweg met zijn “schoonfamilie” naar Bonaire en gaat daar een weekje vakantie vieren , betere uitvalsplek kan ik niet bedenken .
En zo kan ik hier in alle rust wat aansterken en bijslapen en hopen dat de pijn wat wegblijft , zodat ik komende zondag hopelijk fit genoeg ben om met de jongste zondag zijn 7e verjaardag te vieren . Want van 6 naar 7, is tegenwoordig toch echt een ding ( sixseven 😎) Maar sowieso ; jarig zijn is de belangrijkste dag van het jaar op die leeftijd . En daar wil ik bij zijn ! Al is het maar om dat snoetje te zien bij het uitpakken van zijn kadootjes. 🎁🎁🎁
Want inmiddels weten we beter dan heel veel anderen ; vier het leven !🎉
Lieve mensen , dank voor alle lieve berichten en hulp/bijstand op allerlei wijzen. Het is zo fijn om je zo gesteund te weten ❤️🙏
Liefs ❤️
06-08-2026
Lieve allemaal,
Daar gingen we weer … op naar 020 😂! Al rijdend kwamen we er achter dat er wel een wedstrijd van Ajax moest zijn deze avond . Een file vol rood-wit gekleurde shirtjes , maar dan van de “verkeerde” club.
Afijn , we wisten wel weer dat we de goeie kant opreden.
Dit keer zat het Gasthuis bij het AVL vol, maar was er tegen gereduceerd tarief een heerlijke hotel kamer geregeld in het Corendon hotel. Op loopafstand van het AVL. Topservice dus !
Terwijl Rob de auto bij het AVL ging parkeren , checkte ik vast in. De receptionist concludeerde vrolijk roepend in zijn beste Engels maar niet al te integer : U bent hier vaker geweest, uw gegevens staan in het systeem. Dat klopt niet en dat probeerde ik in mijn beste Engels uit te leggen. Maar de beste man herhaalde dat het toch echt zo was. Waarop ik grapte : Must be my husband who has been here before ! ! 🤣
De receptionist en zijn collega lachten erom alsof ze dat zelf ook al dachten . Ik liet het voor wat het was . Voor de zekerheid checkte ik natuurlijk nog wel even of Rob hier eerder verbleven had 😉!
Eenmaal op de kamer, ging de deur met een zwaai voor ons open. En duurde het een eeuwigheid voordat die ook weer automatisch dicht ging. Vreemd , maar we haalden er onze schouders over op .
Toen zagen we ons bed ( zie foto ) , de kant waar ik normaal ga liggen was minstens 15 cm lager. Bij nader inzien stonden er twee verschillende eenpersoonsbedden. Daar ging de romantiek 😂😂. Nee hoor, voor romantiek weinig plek deze overnachting , veel teveel spanning!
We vroegen ons af of de beddenkwestie een vergissing was en of we zouden gaan klagen bij de receptie. Maar besloten dit niet te doen voor deze ene nacht.
Te voet op pad naar Villa Borghese , waar we weer heerlijk genoten van een Italiaanse maaltijd en ons ondertussen af vroegen wat het stel naast ons tafeltje daar samen deed . ( lees : een veel oudere, ietwat minder knappe verschijning samen met een knappe, jonge griet. ) Zou het vader en dochter zijn? Of : een eerste date waarbij de man toch een profielfoto had gebruikt van een slordige 30 jaar geleden? We verzonnen er een handvol scenario’s bij en zullen de waarheid nooit te weten komen. Maar schik hadden we er wel van !
Eenmaal terug in het hotel, dronken we nog wat en togen we naar de kamer. Ik stapte onder de douche ( waar geen douchewand stond , waardoor alles zeiknat werd) en toen viel het kwartje; Dit was een minder valide kamer. Omdat het gasthuis dit voor ons geboekt had, reserveren ze standaard de minder-valide kamer . Vandaar de deur, de bedden en de aangepaste badkamer , zo bedacht ik me.
Wilden we eerst nog klagen , bleek juist dat ze supergoed hierover na hadden gedacht . Want veel mensen die hier vanuit het AVL boeken hebben behoefte aan een aangepaste kamer.
Zo kwamen we er achter dat we totaal niet denken vanuit de gedachte dat ik beperkt ben of iets anders nodig heb en dat is een zegen op zichzelf!
Morgen melden we ons om 7.30 voor de operatie en zal ik om 9.30 een setje hopelijk mooie, maar paar maatjes kleinere borsten krijgen . Ik vind het weer rete-spannend .
En hoop dan ook dat ik morgen ergens in de middag weer in de auto zit richting Asten. Waarna ik 6 weken zal moeten herstellen en ondertussen, als alles gaat zoals gewenst, eind augustus zal starten met de bestraling in het Catharine ziekenhuis.
Duimen jullie weer voor me ?
Liefs van ons ❤️
Toelichting foto’s : Edith was er ook bij 🦩💫, een stoel met …flamingo’s!
Het kopje koffie moest ik ook even op de foto zetten . Rob heeft het koekje verkruimeld. Ik zag het aan voor 3 kusjes (grapje) 😂
23-7-2026
Lieve allemaal ,
Een voorzichtige update anderhalve week na de operatie . Het was me het weekje wel.
Waar ik eerst blij en opgelucht was dat de operatie erop zat ,alles goed was gegaan en ik me eigenlijk heel goed voelde , sloeg dat na een weekje toch wat om.
Buiten de onhandigheid van het niet kunnen slapen op mijn rug , continu dragen van een sport bh en zelf niets kunnen/mogen doen met mijn armen boven schouderhoogte , valt het mee. Ik ervaar niet / nauwelijks pijn aan de wonden. Het hulp vragen is en blijft een uitdaging . Maar al doende leert men …,
Alle spanning die er was en de nieuwe spanning die zich opbouwt richting maandag . Maar ook de spanning die de situatie van pap in het hospice met zich meebrengt ( alhoewel het naar omstandigheden redelijk gaat met hem ) .
Dat alles bij elkaar resulteerde in een flinke migraine aanval , met veel overgeven 🤢. Nou ben ik dat op zich best gewend , dat heb ik namelijk al zo’n twintig jaar maandelijks , in mindere of meerdere mate. Maar dit was next level . Waarbij ik deze keer mijn zicht even verloor aan één kant en we naar de spoedpost gingen omdat mijn maagpijn ( wat wat anders is dan buikpijn) niet over wilde gaan.
Na een check-up in het Anna , bleken ontstekingswaarden, hart en bloed in orde en werd ik naar huis gestuurd met een doosje pillen tegen misselijkheid.
Na nog een nacht dikke ellende, zakte de pijn en ben ik nu zoetjes aan weer wat aan het bij trekken. Waarbij ik merk dat mijn energiepeil lijkt op dat van een oud omaatje en mijn concentratie level het niveau heeft van een tweejarige peuter .
Tegelijkertijd heb ik de luxe dat er supergoed voor Teun gezorgd wordt door allerlei mensen , maar vooral ook opa en oma’s, en hij dankzij hen ook veel leuke dingen doet en een beetje vakantie gevoel heeft.
Tim verzorgt zichzelf deze week in Cherso 🍻🏖️☀️ en heeft me in die zin ontlast dat er geen was of rommel in huis te vinden was. Ik hoop vooral dat hij daar een wereldtijd heeft met zijn vrienden. En aan de berichten te zien lijkt dat te lukken ! Morgen komt hij weer heerlijk thuis, wat ik ook fijn vind.
En Rob is goud 💛 voor mij. Naast zijn werk, heeft hij er gewoonweg een baan bij als maatschappelijk werker, huishoudelijk medewerker en wat al niet meer. Maar hij doet het toch maar ! 🫶
Wat hebben er al veel mensen heerlijk voor ons gekookt , wat zo fijn is. 🫶
Maar ook alle andere ondersteuning, in welke vorm dan ook , is superfijn. 🫶
Daar zijn we dan ook heel dankbaar voor . 🙏🙏🙏
Komende zondag gaan we toch een tweede rondje Gasthuis proberen bij het AVL. Dat combineren we dan met een heerlijk etentje in ons inmiddels favoriete restaurantje aldaar. En dan zal ik met bibberende handjes maandag horen wat de uitslag na de operatie is. Jullie lezen het dan weer in de update.
Mocht die goed zijn 🍀🍀🍀, dan drink ik daar toch even een borrel op ‘s avonds . Eentje maar , want ik drink nauwelijks en anders heb ik weer hoofdpijn de dag erna … bij nader inzien wordt het misschien toch een alcoholvrije Mojito ! 🍸
Mocht het niet goed zijn…. Dan gaan we voor plan B , wat dat ook mag zijn. Maar daar wil ik nog niet over nadenken , zolang dat niet nodig is.
Voor nu kijk ik met smart uit naar een alcoholvrije Mojito ! 🤞🤞🤞
13-7-2026
Lieve allemaal,
In de aanloop naar de operatie dag, waren er zoveel lieve woorden, knuffels , kaarten , kadootjes bloemen , appjes en wat al niet meer. Zo hartverwarmend , ik denk dat jullie niet half weten hoe goed het doet als er zoveel lieve mensen om je heen staan 💗. Dankjewel ! 💗💗💗💗💗💗💗💗
De aanloop naar deze dag was lastig voor mij. Waar ik tot nu toe per dag kon leven , pakte de angst en alle bijbehorende niet – helpende gedachten me bij de lurven. 😥
Gelukkig hadden we besloten om nog een fijne dag te plannen in Bloemendaal en daarna naar Amsterdam te rijden en in een hotel te slapen. Dat bleek een goede keuze .
Na het vertrek en afscheid van de kids , waar mijn eerste tranen al vloeiden, gingen we het strand op in Bloemendaal. Van de aanblik van de zee , word ik al rustig en ook nu deed het me goed. Na een paar uur mensen en hun honden 🐕 kijken, concludeerden we dat hier de Labradoodle of alles wat daarop lijkt, dit gebied heeft overgenomen .
Eenmaal in het hotel besloten we nog een hapje te eten bij het zelfde restaurant als waar we vorige week ook waren. (We werden zelfs herkend door de olijke ober 😂. )
Het bleek een goede keuze. Het eten was weer heerlijk en de limoncello kon deze keer wel gedronken worden. We bleven tenslotte slapen. We liepen terug naar het hotel en kwamen er achter dat op een steenworp afstand een superleuk plaatselijk kroegje zat , waar we nog een drankje deden.
Op de heenweg liepen we door de wijk (Slotervaart) en waren we onder de indruk van de vaak miserabele woonomstandigheden van de mensen in dit stadsdeel. We werden er wat triestig van . En prezen ons rijk met ons fijne huis in het landelijke Asten. Om vervolgens te ontdekken , dat alleen door een brug over te steken de stad veranderde in een levendige , hippe woonplek met daarbij passende populatie .
Stiekem zag ik de tijd verstrijken en vreesde ik de uren die gingen volgen. 🕰️ Eenmaal in het hotel besloot ik nog even bewust afscheid te nemen van mijn lijf in huidige toestand en vooral de borst die me zoveel goeds gegeven heeft. Ik heb er tenslotte 2 kinderen mee mogen voeden en het heeft me maar liefst 48;7 jaar een gezond decolleté gegeven. Dat vond ik een bedankje waard. 💐 Rob keek me aan alsof hij water zag branden . Want een brief schrijven naar je borst ! Tsja , dat is de wappie in mij , zeg ik dan maar. Mij helpt het 😂. En daar gaat het om.
Eindelijk brak dan toch 13 juli aan, de dag van de operatie , maar ook van het matinee op Asten kermis . Een bijzondere dag , want daar – tijdens het matinee Asten kermis – hernieuwde de kennismaking tussen Rob en mij zich zo’n 14 jaar geleden . Met op de achergrond een zingende Tilly , sprak Rob mij overmoedig door veel bier 🍺 , zei hij me later, aan en werden we vrienden op Hyves. Stuurden we veel berichten via Messenger en planden we uiteindelijk onze eerste date bij de Griek in Deurne . Mooi verhaal , maar dat terzijde . Dit matinee dit jaar, sloegen we over.
Na een nacht waarin ik ieder uur voorbij zag komen 😵💫, was het eindelijk 6.00 uur. Tijd om op te staan en van de een naar de andere parkeergarage te gaan. Om me om 7.00 uur te melden bij de receptie in een nog leeg AVL.
Wachtend op afdeling 5 vergingen me de grapjes , die ik tot dan toe nog wel kon maken, dat vond Rob dan wel weer grappig . 😁
De verpleegster – voor wie het ook vroeg was, bleek later, kwam ons halen en wilde me installeren op het bed van Dhr. Gravis of zoiets., Dat leek me niet de bedoeling , ik weet niet waar deze meneer aan geholpen moest worden…. maar ik ging toch liever in het bedje met mijn eigen naam liggen. 🙈
Eenmaal geïnstalleerd op de juiste kamer , waar ik lekker alleen lag, mocht ik me omkleden. In de meest sexy 🤩 operatie onderbroek die ik ooit heb gezien. Met bijpassend blauw operatievestje. Omdat de tranen me hoog zaten mocht ik toch een oxazepammetje nemen om wat rust in te bouwen.
En daar gingen we … gangen door , richting uitslaap kamer, waar ik voorbereid ging worden . Nog even zwaaien naar Rob . Weer tranen en de toevoeging van de verpleegsters ; iedereen moet op dit punt huilen. Dat maakte dat ik me niet helemaal alleen en zielig voelde. 😭
Eenmaal op locatie zag ik allerlei gezichten die me allemaal dezelfde vragen stelden. Waaronder ook : borstbesparende operatie ? en reductie aan twee kanten ? Huh, stop ! Nee, de reductie was pas over 3 weken … toch?
Gelukkig waren de plastisch chirurg en mijn eigen arts goed op de hoogte.
Aftekenen met een echte watervaste groene Edding – stift. Een pijl. ⬇️ Aan de linkerkant en ook nog de snij – aanwijzingen.
Daar was de anesthesist. Een hele prettige man die vroeg waar ik zo bang voor was ( dood gaan en alles meekrijgen tijdens de operatie = controlefreak ) . Hij gaf aan in 30 jaar tijd 1 x te hebben meegemaakt dat iemand tijdens een keizersnee iets had meegekregen. Ook werd door iedere zorgmedewerker benoemd dat het goed kwam en dit voor hen echt een routine klus was.
Infuus geprikt, plakkers vast , zuurstof-meter aan de vinger …
Daar gingen we .. de operatiekamer in . Een kamer met maar liefst 7 !!! – stuk voor stuk lieve – mensen ( althans die ik kon zien).
Al snel liep het infuus in en ademde ik door het kapje , nog halfslachtig antwoordend op vragen over de zon zien zakken in de zeeeeeeeeee…..☀️ 🌊
Zoals velen mij al vertelden over narcose : alsof ik nooit weg was geweest werd ik wakker. Met bril op , wat fijn was, want ik wist gelijk waar ik was. En met mijn slechte ogen , is dat zonder bril of lenzen heel lastig. Eigenlijk was ik meteen best fit. En kreeg ik gelijk een waterijsje . En omdat ik het bloedheet had op deze gekoelde uitslaapkamer en iets te enthousiast alle dekens van me af gooide met uitzicht op mijn operatie – outfit , kreeg ik nog een waterijsje .
En mocht ik terug naar de kamer . Daar at ik wat, kwam Rob al snel bij mij en ging ik nog wat slapen. Nog wat eten, toilet bezoekje en de wond bekijken en vervolgens mocht ik gaan. En zo reden we om 13.35 uur het terrein van het AVL af. Op naar ons mooie Brabant .
En nu zit ik hier heerlijk op de bank met de jongste, voor wie fantastisch gezorgd is door opa en oma 🙏. De oudste houdt momenteel de eer hoog door het matinee te vieren 🙌 , dus die zal ik vandaag niet zien. Maar het is ‘m gegund en ik hoop stiekem dat hij Tilly 🎤🤦♀️ nog ergens getroffen heeft , al is het vergane glorie.
Over twee weken, op 27 juli, hoor ik of de snijvlakken en de poortwachtersklier schoon zijn. Dat is heel spannend . 🤞🤞🤞Vanaf daar kijken we verder hoe deze reis gaat verlopen .
Voor nu ga ik goed uitrusten, mezelf een beetje laten vertroetelen en hopen dat de pijn wegblijft. 🍀
Tips om op Netflix te bingen zijn welkom….
Veel liefs 😘 Marleen
8-7-2026
Lieve allemaal,
Daar gingen we weer. Op weg via de inmiddels welbekende route naar het AVL.
Vandaag hadden we een afspraak om de jodiumbronnen te plaatsen en Rob ging met me mee ❤️.
Amsterdam inrijdend wisten we gelijk weer wat we fout hadden gedaan : te weinig kleren voor de temperatuur in Amsterdam . Die fout maken we al voor de derde !!! keer. Waar het bij ons 28 graden was, reden we Amsterdam binnen met 22 graden . Dus alle Brabanders en een enkele Limburger in het ziekenhuis , herkenden we aan hun korte broek en slippers 😂☀️.
Na het nuttigen van een overheerlijk soepje en het overbruggen van wat tijd, togen we naar afdeling 6: nucleaire geneeskunde. Best een heftige naam als je erover nadenkt. Bij nucleair denk je toch aan andere zaken.
Achter de piano rechts, kregen we als hint mee.
Die piano was niet te missen en de tekst die erop lag , maakte ons aan het lachen. “Beste pianist, u mag hier rustige muziek spelen , maximaal een kwartier ! “
Dat bordje zal gemaakt zijn na wat matig tot zeer slechte optredens in het verleden, die bleven voortduren, stel ik me zo voor. En het personeel heeft hun hersenen gepijnigd om dat tactisch op te schrijven 😂🎹!
Al snel werd ik geroepen, mooi op tijd. Eenmaal ontkleed op de behandeltafel , kreeg ik een handdoekje over de borst. Koud , deze keer. En daar volgde een discussie over tussen de twee assistentes van de radioloog. Want het handoekverwarmapparaat (gegarandeerd winst bij galgje met dit woord) stond al uit . Deze discussie vond ik ook weer ontzettend grappig. Want wie meeleest weet: mijn innerlijke thermostaat is stuk, omdat ik in de overgang gebracht ben en anti- hormonen pillen slik . Daardoor heb ik in tegenstelling tot voorheen een constante hoge temperatuur en opvliegers . Dus een verwarmd handdoekje met buiten ook een temperatuur van 25 graden was niet perse nodig . Ze moesten eens weten !
De radioloog had veel tijd nodig om mijn foto’s te bestuderen , zodat ze goed kon gaan prikken. 🙈 Dus lag ik daar een minuut of 15 de plafond platen te tellen . Het waren er 8×10: 80 (de halve niet meegeteld).
Daar was de radioloog en gingen we weer : ontsmetten, verdovingsprik , met echo zoeken naar de tumor, jodiumbron erin met een holle naald . En dat keer 3… althans dat was de bedoeling. Maar nadat de tweede jodiumbron erin zat, kon ze de derde niet vinden. Terwijl daar een marker eerder al in Geldrop geplaatst was. Dus er begon een ware speurtocht met het echo -apparaat door mijn borst. Maar zonder resultaat. De radioloog ging even opnieuw de foto bestuderen. Uiteindelijk kwam ze terug met een collega – radioloog. Die lokaliseerde het plekje ( op 10.00 uur en niet op 11.00 , artsentaal) en jaste de naald met de laatste jodiumbron erin. Zonder verdoving zei ze, want daar heb je meer last van dan met. Deze vrouw had iets weg van de juf die in de film Mathilda zit. En met haar vermoedelijk jarenlange ervaring en bovengenoemde uitstraling , durfde ik haar voorspelling niet in twijfel te trekken.
Ze had gelijk. Ik voelde er niets van. Van de verdovingsprikken overigens ook niet.
Maar vervolgens waren ze de jodium bron die net gelanceerd was , kwijt. Als een zak chips bij de zelfscan , werd ik gescand en , bliep , daar was ie ! Gelukkig bleek ook deze jodiumbron goed op zijn plek te zitten.
Op naar de mammografie . Inmiddels ook routine, werden nog foto’s gemaakt. En snap ik echt niet waar anderen het over hebben als ze dat zoveel pijn vinden doen. Want echt , ik voel er niets van.
Foto’s goedgekeurd. U mag gaan!
En daar begon het leukste gedeelte van de dag: een hapje eten met de allerliefste. Rob had intussen genoeg tijd gehad om ook alle plafond platen te tellen en ook nog een leuk restaurantje te zoeken. Dat was gelukt. Restaurant Borghese, aanrader om heerlijk Italiaans te eten als je in de buurt moet zijn en files wil vermijden.
En zo rijden we nu terug en hebben we toch een klein beetje pech, want Rob had op de heenweg zo zijn best gedaan om het Ajax -stadion niet in zijn blikveld te laten komen . En lukte dat op de terugweg helaas niet , vandaar die zure blik op de foto, ik moest het vastleggen ! 😜 Die blik ligt dus niet aan het alsnog langzaam rijdend verkeer 😬.
Zo , dan tel ik nu de dagen af tot maandag. En tegelijk kan het me niet lang genoeg duren. Volgende week rond deze tijd hoop ik alweer een soort van fluitend rond te wandelen . Rijden mag nog niet!
Ondertussen heb ik net mijn favoriete moment voor de narcose zitten bedenken en daar een hilarisch muziekje bij wat ik maar niet uit mijn hoofd krijg. En dat ga ik nu ook heerlijk in jullie hoofden planten … Ik wil …. De zon … zien zakken in de zee… Heb je ‘m al ? Irritant he, maar een echte kermiskraker en vooral heel grappig als ik bedenk dat jullie ‘m ook niet uit je hoofd krijgen.
Wie nog tips heeft voor leuke series om te kijken na volgende week maandag , kom maar door….
Voor jullie heb ik ook een aanrader . Als je een mooie, goeie serie wil zien, die ook nog uitlegt hoe ik kijk naar (mijn)ziek zijn en de werking van familie opstellingen : Zeytin Agaci op Netflix. Drie delen en echt binge waardig. 👀
Ik kan niet genoeg zeggen hoe zeer we ons gesteund voelen in deze pittige en emotionele tijd. Jullie appjes, bloemen , kaarten, cadeautjes, zorg, aandacht in welke vorm dan ook. Het voelt als een en al liefde . Dank daarvoor ! 💗
Jammer genoeg gaat deze achtbaan nog even in de versnelling en is het naast verdrietig , ook intens en is er veel liefde en dankbaarheid voor alles wat er nu wel is. En dat is een heleboel. Het zijn de kleine dingen die het doen ….
Dat liedje mocht ik beluisteren tijdens de muzikale ontmoeting in de hospice bij pap.
En is stokoud, maar de tekst is prachtig . Dus die gaat ook op mijn lijst. Mensen die dit nog lezen : de link op spotify werkt niet meer, maar mijn lijst : Team Marleen is levendiger dan ooit . Stuur me je kracht nummer via de app, dan voeg ik het toe. ( 06-10 53 23 55)
En nu stop ik echt … want weet je wat op de radio uit de speakers galmt, het is een teken : Ik wil… de zon zien zakken in de zee….
Liefs Marleen
1-7-2026
Lieve allemaal,
De operatie datum is bekend . Op maandag 13 juli staat de eerste operatie gepland om 9.30. Maar om 7.30 moet ik me al melden. Geen vrijdag de 13e gelukkig , want dan had ik toch echt wat bijgeloof meegenomen . Rob en ik gaan op zondag al richting de Randstad en proberen er nog een fijne dag van te maken samen. Zo zijn we de volgende dag vlakbij , dat scheelt weer een boel reistijd. Het wordt toch een hotelletje deze keer. Het gasthuis houden we als optie voor als het echt niet anders kan.
Komende woensdag 8 juli worden jodiumbronnen geplaatst en gaat Rob met me mee. Dat betekent dat ze een klein staafje plaatsen wat heel licht radio actief is en waardoor de arts tijdens de operatie de plek waar ze moet zijn nauwkeurig kan bepalen . Dat is een korte afspraak, dus dan ben ik ook in de avond weer thuis .
Bij mezelf merk ik dat het dichterbij komt , spannender wordt en ik vooral wil dat zaken geregeld zijn. Voor zover dat kan lukt dat goed. Maar voor heel veel zaken geldt : je weet pas wat nodig is , als het zover is.
Met ons pap gaat het eigenlijk relatief goed in de hospice . Hij is door alle structuur, liefde , pijnbestrijding, zorg en bezoek zelfs opgeknapt . Je zou bijna vergeten dat hij ernstig ziek is. Maar eenmaal in de hospice waar bijna iedere dag mensen overlijden -en daar krijg je vaak wel wat van mee- word je weer met je neus op de feiten gedrukt . Pluk de dag ! En dat doen we … we plukken ons een ongeluk, of eigenlijk … we plukken ons geluk. Want we hadden niet verwacht dat ons deze goeie tijd samen met pap in deze conditie gegund zou zijn.
Tegelijk is het een mindfuck in ons hoofd. Want als je houdt van kaders en controle en blijkt dat daar niets van overeind blijft , dan is dit een masterclass loslaten …
Je weet niet wat de morgen brengt . Het enige wat je hebt is vandaag. Wat natuurlijk altijd geldt, maar nu we er middenin zitten is die realiteit er echt . Waar we te maken hebben met veel verdriet , schuldgevoel ( want altijd meer willen doen dan ik nu kan ) en onzekerheid , merk ik zelf ook dat er een zekere zachtheid en dankbaarheid naar voren komt , die er eerder niet zo duidelijk was. En daar ben ik dan weer heel dankbaar voor. 🙏
Oh ja en wie zich nog afvroeg of ik veel last heb van bijwerkingen … ik schijn ( anonieme bron hier in huis ) nog nooit zo vaak de zin : ik heb het heet ! te hebben gezegd. Nou zullen jullie dat misschien zelf ook meermaals geroepen hebben tijdens de hittegolf. Maar bij mij kun je het dan verdubbelen en x 20 doen. Dan zit je zo ongeveer goed. Lang leve de opvlieger 🥵!
Weetje : Nu heb ik bedacht om een koelkast voor een hond te gaan gebruiken . Ik word er vierkant om uitgelachen , maar ga het toch echt proberen ! Iemand ervaring mee als mens ?? Of ben ik nu echt gek aan het worden ? Dan is dat ook een bijwerking 😂!
Spannende weken die komen gaan , dat is iets wat zeker is. Duimen jullie voor ons? Alle beetjes helpen ….
Lieve groet,
Marleen
22-6-2026
Lieve allemaal ,
Vandaag was de afspraak bij de plastisch chirurg. De assistente die ons aan moest melden , had waarschijnlijk de opdracht om alle mensen op de afdeling in de vertraging te brengen. Ze sprak langzaam en handelde zo mogelijk nog langzamer , wat toch voor hilariteit zorgde aan onze kant. Die oversloeg naar irritatie toen deze mevrouw ons glad vergeten was en weer “Goeiemorgen! Wat kan ik voor u doen? “ riep, zonder enige vorm van herkenning, 🙈 terwijl ze beloofd had ons snel te roepen, zodat we nog even koffie konden gaan drinken.
Jammer , het werd koffie van de automaat. Wel gratis, maar niet zo lekker na onze lange vertraagde autorit.
Uit verveling keken we wat rond en bleken de aangegeven zones overeen te komen met mijn hopelijk nieuwe cupmaat. Ik vroeg wat Rob een goeie maat vond , hij zette in op CC . Dat leek me ook wel wat. Een goeie vraag voor de plastisch chirurg straks .
Bij het meten en wegen bleek mijn gewicht niet gezakt, maar mijn bloeddruk wel flink verhoogd. Ik had het liever andersom gehad.
Die hogere bloeddruk wijt ik maar even aan de stress.
Al gauw werden we binnen geroepen en werd er met 3 experts gevoeld, gekeken en met moeilijke woorden gesproken over de op handen zijnde operatie. Eenmaal uitgesproken, werd er nog een foto gemaakt . Van mijn borsten, mijn gezicht hoefde er niet op 😂! Het is niet dat ik die foto’s nog ging gebruiken voor andere doeleinden , maar die toevoeging vond ik dan weer erg grappig .
Na dit overleg volgde de transfer naar mij als patiënt in Jip en Janneke – taal. Ik ga het samenvatten:
Er volgt snel een operatie ( ivm situatie pap zal dat sneller zijn dan eigenlijk gepland op mijn verzoek) . Eerst gaat er gepland worden dat de jodiumbronnen geplaatst gaan worden.
Dan volgt de operatie. In twee delen . Met een tussenperiode van ongeveer 3 weken.
Operatie 1: weghalen tumorweefsel door chirurg ( kans op 3 soorten littekens , maar dat blijft een verrassing tot na de operatie ) , ook poortwachterklier wordt dan weggehaald . Opsturen naar patholoog , wachten op uitslag . Als alles “schoon” is volgt…
Operatie 2: verkleinen borst 1 en 2 tegelijk . Dat is een zwaardere operatie, maar ook dagopname.
Daarna bestraling van linkerborst met het risico dat de linkerborst iets kleiner uit gaat vallen dan de rechterborst.
Voor de oplettende lezer die denkt ; dat zouden ze toch niet doen ?
Toch is besloten – na lang overleg – om dat nu wel te doen , omdat het verschil in symmetrie anders te groot en vervelend wordt voor mij.
Kortom : Ik kijk zeker niet uit naar de operatie, maar wel naar de tijd dat ik een BH kan gaan dragen die onder de 100 euro kost , een “normale” bikini kan dragen, kan gaan dansen, springen, sporten zonder dat ik alles moet vasthouden . Kleding kan kopen die ook leuk staan ter hoogte van de borst en waarvan de knoopjes gewoon sluiten .
De plastisch chirurg vroeg sinds wanneer ik de wens had voor een borstverkleining en ik realiseerde me toen pas dat ik me al 28 jaar geneer voor mijn grote boezem, er ongemak van ervaar en ook de starende blikken niet altijd heb kunnen waarderen, maar de angst voor operatie altijd groter was.
En als het dan toch moet, dan zitten er ook weer best wel wat positieve kanten aan , uiteindelijk !
Op naar een spoedige operatie datum en voorspoedige operatie !
En terwijl mijn allerliefste man – die er ook vandaag weer helemaal voor mij was en waar ik alleen maar liefde voor voel – mij veilig naar huis chauffeurt, nu eerst : fatsoenlijke koffie, ergens waar geen file of andere vorm van vertraging is.
Liefs ❤️
18-6-2026
Lieve allemaal,
Wat een week! Dat de achtbaan nog een paar standjes sneller kon, daar had ik geen rekening mee gehouden.
Afgelopen week kreeg ons pap de allerslechtste uitslag ooit; uitgezaaide longkanker, met geen enkel perspectief of behandeling. En terwijl we dat nieuws probeerden te verwerken, kwam er onverwachts eerder plek vrij in de hospice. Dat maakte dat we halsoverkop de verplaatsing van ziekenhuis naar hospice organiseerden. Met alle regelzaken die daarbij kwamen . Maar niet te vergeten ook alle emoties die we voelden en voelen.
We kunnen heel wat tuintjes bewateren van de tranen die gevloeid zijn. En proberen er voor pap de best mogelijke tijd van te maken , waarin we nog veel fijne momenten kunnen creëren 💔!
Op veel fijne herinneringen keken we ook terug deze woensdag. Met een heerlijke Bourgondische avond bij het café waar ik talloze herinneringen heb liggen met Edith. Daar vierden en proostten we op het leven en op Edith ( 💗🦩 17-6-2024).
Door al deze gebeurtenissen weet je gelijk weer waar alle cliché’s vandaan komen : Morgen is niet gegeven, dus maak er wat van !
Ondertussen zou ik nog bijna vergeten dat ik zelf ook een proces loop dat te maken heeft met deze rotziekte.
Maar ik voel me niet ziek en ik had mijn energiepeil best aardig op orde. Dat laatste is door alle omstandigheden veranderd .
Het moeilijkste voor mij op dit moment is balans vinden tussen “er zijn” voor pap , mijn gezin en tegelijk ruimte maken voor mezelf en mijn proces dat ook belangrijk is en aandacht vraagt.
Kennelijk dacht het universum dat ik de les nog niet voldoende pakte en gooide er een schepje bovenop ;
Universiteit van het leven
Leerjaar 48
Module “Kies voor jezelf”
Te verdienen studiepunten /levensjaren 52+
Vraagstuk: Als alles om je heen in elkaar dondert, kies je dan nog voor jezelf ?
Dat vraagstuk probeer ik te beantwoorden met JA, maar de onderbouwing en uitvoering is nog niet sluitend ! Gelukkig krijg ik daar tools en tips voor middels het tweede spoor – traject en word ik me bewust hoe snel ik mezelf hier geneigd ben in de steek te laten en er te zijn voor de ander. Een pittige les vind ik het.
Ondertussen startte ik vorige week met de anti-hormoontherapie. Een piepklein, onschuldig ogend, pilletje dat ik iedere ochtend slik. En dat mag ik de komende 5 jaar blijven doen. Dit pilletje zorgt ervoor dat de hormoongevoelige kankercellen geremd of niet meer gemaakt worden. Het zou er zelfs voor kunnen zorgen dat de tumoren er van krimpen. Een gek, maar fijn idee.
Toch geeft het gelijk al bijwerkingen : ik krijg er steken van in mijn hele lijf, niet zo prettig, maar het is te doen. En het zou kunnen minderen na een paar weken.
De uitslag van de MRI-biopt kreeg ik vandaag telefonisch. Dat vond ik niet zo spannend. Want : kleine kans dat dit plekje er onschuldig zat. En idd : ook kwaadaardig .
Dat verandert niets aan het behandelplan . Het geeft alleen meer duidelijkheid over het weg te halen gebied.
Maandag ga ik met Rob naar Amsterdam om met de plastisch chirurg te spreken . We gaan een setje nieuwe borsten uitkiezen , dus dan kan hij maar beter meegaan 😉!
Nou, dat nieuwe setje uitkiezen zal wel meevallen. We gaan vooral kijken of en wat er over kan blijven en wat ze ervan kunnen maken. Ook bespreken we de vraag of het wijsheid is om deze borst in 1 of in 2x te opereren .
Tegelijk heb ik gevraagd of ze dan ook meteen de jodiumbronnen willen plaatsen. Dat kon eigenlijk niet. Maar ik heb – in onze huidige situatie – wat meer haast gekregen om geopereerd te worden. Dus de arts ging kijken wat ze voor me kon doen. 🍀🍀
En anders rij ik gewoon nog eens die kant op. Alles voor het goeie doel!
Er volgen komende week ook telefonisch nog afspraken met de anesthesist, verpleegkundig specialist en wellicht nog andere experts. En dan komt er spoedig een datum en wordt het wel heel echt. En spannend !
Ik ben nog nooit geopereerd en vindt dat dan ook heel eng. Vooral de narcose.
In alle opzichten is het dus spannend momenteel. En proberen we er met elkaar het beste van te maken en waar kan rust en ruimte te pakken voor mezelf.
Voor alle lezers die tot hier hebben volgehouden : hulde ! Ik kan het op de een of andere manier niet korter.
Jullie vragen massaal wat je voor me kan doen, dat is hartverwarmend en heel fijn. Het antwoord is op dit moment dat ik het zelf niet weet. We leven per dag en kijken wat dan nodig is. Maar weet dat ik het zeker waardeer : de kaartjes , berichtjes , oppassen, telefoontjes, kaarsjes , knuffels, lekker eten, de gepoetste badkamer, de frisse was, de reiki, de andere behandelingen . Alleen maar liefde voor jullie ! ❤️
Liefs Marleen
10-6-2026
Lieve allemaal,
Deze dag zit er weer op, zeg ik met een opgelucht gevoel . Vandaag had ik de MRI – biopt op de agenda. Wat dat betekent zal ik proberen te omschrijven in deze update!
Om 11.00 werd ik opgehaald door mijn lieve nichtje Janne, die had aangeboden met me mee te rijden. Superfijn, dus dat aanbod nam ik graag aan. Tim ging ook mee vandaag , ook heel fijn dat hij mee ging en zo ook kon zien op welke plek ik telkens belandt. Buiten dat alles is het ook fijn om niet helemaal alleen te gaan en een beetje afleiding te hebben, dus gingen we met zijn drietjes op weg naar Amsterdam. 🚗🚗
Daar waren we mooi op tijd. Om 13.45 was ik aan de beurt. Na me in een prachtige groene operatiebroek had gehesen ( terwijl ik mijn boven kleding aan kon houden 🤷♀️ waarvoor die operatiebroek dan ?? ) werd het infuus geprikt.
Daarna maakte ik kennis met de radiologen. Twee maar liefst , waarbij ik maar hoopte dat een van hen niet de eerste keer met dit bijltje ging hakken, want daar had ik weinig trek in. Gelukkig bleef het bij uitgebreide uitleg van de ene aan de andere radioloog. Die eerste keer mag ze bij iemand anders proberen. Ik ben echt voor werkplek opleiden en oefenen, voor alles is een eerste keer enzovoorts, maar dan toch graag die eerste keer in iemands anders borst .
Deze keer mocht ik weer op mijn buik gaan liggen met de borsten in twee daarvoor gemaakte gaten. Daar moest nog even flink gesleuteld worden aan de gewenste positie. Dus met trial en error werd er geduwd en verplaats. Want mijn borst was eigenlijk te groot. Ik lag daar bijna de slappe lach te hebben (niet helemaal want ik moest stil blijven liggen) , want dat kan ook alleen maar mij gebeuren. Ik wilde eigenlijk zeggen : nu is hij nog te groot , maar die galgenhumor leek me iets teveel schokeffect geven .
Eindelijk alles gereed en daar ging ik…. De gevreesde scan in met superlieve verpleging om me heen.
Waar een ander op zou zien tegen alle prikken, zag ik vooral op tegen de nauwe buis waar ik toch een soort van in opgesloten lag. Ik had niet ingevuld dat ik claustrofobisch ben, wat ook waar is. Maar in zo’n tunnel liggen , geeft geen gevoel van vrijheid . Wat toch een van mijn kernwaarden is! 🤣
Gelukkig was er een spiegel die uitkeek op een vlinderposter, zodat het leek alsof ik toch buiten de scan lag. Ik telde de vlinders een keer of 10 en weet nog altijd niet hoeveel het er zijn. Dat poster trucje werkte dus best goed.
Vervolgens : Contrastvloeistof, 7 minuten in de scan , herrie , eruit, radio Joe, overleg, stil blijven liggen, rastertje plaatsen om secuur te kunnen prikken , verdoving erin , biopt nemen, au, pijn, verdoving erbij , door met biopt , overleg, terug in scan 2 minuten deze keer, eruit, stil blijven liggen , overleg, marker plaatsten , slapende arm en been , weer in de scan , eruit, klaar !!! En ook nog gelukt .
Hechtpleisters, verband , pleister .
Nog een foto maken om te checken of de marker goed zat. Check ✅. Naar huis !
Met de nodige instructies , die later nog een keer herhaald werden… mocht ik vertrekken . Ik denk dat ze twijfelden aan mijn begripsniveau, omdat ze er achter waren dat ik uit Brabant kwam 😂🤷♀️. Eenmaal buiten trof ik Tim en Janne , die lekker waren wezen eten in het tentje waar wij eerder ook waren, de “van Hoek” van Slotervaart zullen we maar zeggen. En dan snel naar huis.
Nou ja , snel …. Dat lukte niet, want hoe vroeg het ook was , de file was al van start. Maar met Janne als topchauffeur, kwamen we veilig thuis. Kapot moe , dat wel.
Het heerlijke eten van mam , niets fijner dan aan te kunnen schuiven met heerlijke jachtschotel 😋 , was een heel fijn kadootje!
En nu ga ik bijkomen op de bank en voel ik de verdoving in rap tempo uitwerken .Ik zou nu het allerliefst gaan douchen , maar dat mag dus niet nu 🤬.
Morgen heb ik weer een ziekenhuis- middag , maar dan om de uitslag van pap te krijgen. 🙏🍀 Dat is wederom erg spannend en vermoeiend. Niet zozeer omdat je zoveel doet. Maar meer omdat het emotioneel uitputtend is. Daarnaast ben ik er wel achter dat het continu in ziekenhuizen zijn, niet goed is voor je energie! 🫠
Dus ik hoop de komende week weer wat te genieten van mijn gezin, familie en vrienden gezelligheid en vrolijke dingen. En doordat de uitslag op 18-6 telefonisch plaatsvindt, ben ik in de gelegenheid om mijn lieve vriendinnetje Edith, op 17–6 ( haar geboorte en sterfdag ) mee te herdenken. Daar ben ik dankbaar voor.
Want in alle opzichten is zij dichterbij dan ooit, zeker nu ik een stukje van het pad loop wat zij heeft gelopen ! 💗🦩
Wat maak ik er toch weer een lang verhaal van , terwijl het maar 1,5 uur in het AVL betrof.
Jullie zijn zo lief voor ons, voor mij. Dankjewel daarvoor, we zitten nog wel even in deze achtbaan 🎢 , maar jullie maken het ons een stukje makkelijker! 😘
Liefs 💗
NB De playlist Team Marleen groeit nog altijd . Ik heb heel veel liedjes erbij gekregen en geniet van jullie verhalen en muziek ! Dank daarvoor 🙏 De link werkt niet meer, maar app of mail me als je een toevoeging hebt, dan zet ik jouw nummer erbij !
03-06-2026
Lieve allemaal,
Daar was ie dan : de eerste opvlieger! Voor wie dacht dat je ‘m zou kunnen missen, geloof me :dat gebeurt niet.
Het zweet brak me uit, ik kreeg het intens heet in delen van mijn hele lijf 🔥🔥.
Opvlieger : Check ✅ !
De spuit had er schijnbaar geen zin in om zijn effect gefaseerd uit te laten werken . Nee, meteen maar laten merken : je bent in de overgang !
Zoals je dus al gelezen had, stap 1 is gezet. Gister was toch een beetje het moment van de waarheid, toen de injectie werd gezet. Dat kon gelukkig gewoon bij de huisarts, door de assistente. Ik had me voorbereid op een pijnlijke prik, maar het was niet meer dan een speldenprik, dus dat viel 100% mee.
Benieuwd wat de komende weken aan opvliegers en andere overgangsklachten gaat brengen, dacht ik toen nog . Of zou ik de uitzondering op de regel zijn en er fluitend doorheen komen 😉? Inmiddels ben ik uit die droom geholpen.
De afspraak voor het biopt liet wat op zich wachten . Of beter gezegd; mijn geduld werd op de proef gesteld ! Dat maakte me enerzijds wat nerveus , want : Duurt dat niet te lang? Groeit de kanker dan niet snel ? enz.
Tegelijk ga ik ervan uit dat de arts weet wat ze doet en vaar ik op haar kompas. En net toen ik dacht : Wat duurt dat lang , kreeg ik een telefoontje .
Komende woensdag (10-6) moet ik naar het AVL voor het MRI-biopt. Op 18-6 krijg ik dan telefonisch de uitslag en kunnen we hopelijk een stap zetten richting operatie.
Ondertussen loop ik zo nu en dan de avondvierdaagse mee, onder het motto : nu kan ik het nog qua energie en geniet ik van Teun die enthousiast zijn meters maakt samen met zijn vriendjes .
En ondertussen probeer ik me voor te bereiden op wat komen gaat. En kom ik er achter dat je je eigenlijk niet voor kan bereiden en je je moet overgeven aan dat wat is. Want het gaat toch telkens anders dan vantevoren bedacht.
Want ondertussen is pap opgenomen in het ziekenhuis wegens klachten en heeft hij een slechte uitslag gekregen , waarvan we niet weten hoe dat gaat uitpakken . Het verblijf in het ziekenhuis zorgt voor een stukje ontzorging, waar we het tot nu toe zelf deden. Maar dit was eigenlijk niet iets wat we er nog bij konden hebben.
Zoals men zegt: 1 komt nooit alleen, zo ook in mijn leven niet.
Ik geloof er heel erg in dat je niets krijgt wat je niet aan kan. Dus ook dit kunnen we dragen . Maar het rugzakje zit aardig vol.
Om er nog een vrolijke noot in te gooien: Via Facebook kwam ik uit bij Heart pillows een lieve mevrouw die kosteloos kussentjes maakt die kunnen helpen bij het herstel ( voorkomen van oedeem en steun onder de oksel na operatie ) en tegelijk troost kunnen bieden . Ik vind het een prachtig ,liefdevol initiatief. En heb er inmiddels 2 mogen ontvangen . Zo kom je erachter dat er veel initiatieven zijn door mensen die persoonlijk geraakt zijn door – in dit geval – borstkanker en dat om hebben gezet in iets positiefs. Zo maken zij de wereld een stukje mooier! En die dingetjes wil ik zo graag blijven zien. Ik word er blij van. ☀️
Mocht je iemand kennen die hier wat aan kan hebben : https://www.heartpillow.nl/. 💗
Mijn tweede spoor loopt tegelijk ook door. Om daar maar eens een voorbeeldje van te geven : deze week keek ik mijn doodsangst aan . Een angst die diepgeworteld is en die toch niet helemaal van mij bleek te zijn. Ik heb het teruggegeven aan een van mijn voorouders (symbolisch dan hè ) en heb daarmee weer een stukje opgeruimd van wat mij in de weg zit.
Als je hier niets van snapt , dan kun je dat zo laten en zet me gewoon in de categorie “wappie”, daar zat ik namelijk toch al een tijdje. 😂
Voor mij werkt deze methodiek, ik vind het erg motiverend en ik word er erg rustig van.
Jullie liedjes voor in mijn krachtlijjst met bijbehorende uitleg blijven binnen komen en dat doet me zo goed. Het inspireert, ontroert en zorgt voor blije momenten . De spotify-link schijnt niet (meer) te werken. Maar je mag me altijd persoonlijk appen of mailen ( 06-10 53 23 55 of info@krachtigbijmarleen.nl) .
Rest me nog jullie te waarschuwen voor de stemmingswisselingen die vast ook zullen gaan volgen nu de overgang is ingetreden. ⚠️ Ik heb ze thuis alvast voorbereid,dan kunnen ze subtiel een blokje om als het zover is! 😉
Dankjewel voor alle liefde , in wat voor vorm dan ook, die om ons heen is. Het doet ons goed 💗
NB: zelfs een stukje Astens ondernemerschap terug te vinden in het AVL, in de vorm van deze Moswens!
27-05-2026
Hallo allemaal ,
Vanuit Amsterdam weer een update die hopelijk het lezen waard wordt. Dat typ ik terwijl we deze woensdagavond in ons bedje ( mijlenver uit elkaar , want weer geen topper! ) liggen in het Gasthuis van het AVL.
Nadat we onderweg een hapje gegeten hadden, om de files te ontwijken en het nog leek op een gezellige date-night, kwamen we rond 20.00 uur op het terrein van het AVL gereden.
We werden hartelijk ontvangen door een lieve vrijwilliger, die maar liefst 5x vertelde dat de koffie en thee gratis is en ons 3 x uitlegde hoe de sleutel werkte. Dus ik had moeite om mijn aandacht erbij te houden en niet de slappe lach te krijgen , terwijl Rob voor de derde , vierde en ook vijfde keer het verhaal netjes aan hoorde. Terwijl we juist deze avond een vragenspel deden in het restaurant – met de toepasselijke naam Gossimijne – en daarbij concludeerden dat geduld niet topkwaliteit 1 van Rob is 😂.
De topkwaliteiten die hij wel heeft ga ik hier niet noemen , dan wordt het zo’n lang verhaal ❤️!
Het zal de spanning geweest zijn die me ook wat melig maakte, maar poehhhh, als we nu die deur nog niet open hadden gekregen !
We bekeken de kamer, kregen een rondleiding en maakten een mini-wandeling om te zien waar we nu eigenlijk waren. Bijna tegelijk benoemden we dat dit niet onze “woonplek” zou zijn. Dorpsmensen als wij allebei zijn, vloog het beton , de drukte, de leefomgeving ons aan. Nee, de stad is niet voor ons om te wonen, maar dat wisten we eigenlijk al !
We lazen wat in de gezamenlijke ruimte, waar op de achtergrond toch veel verhalen en indrukken te horen en te voelen waren van mensen met een verhaal.
Iedereen heeft hier een verhaal. Dat voel je, dat hoor je, dat merk je aan alles.
En we trokken net samen de conclusie dat dat een zwaarte bevat die we (nog) niet voelen en hopelijk nooit hoeven te gaan voelen .
Praktisch is het fantastisch dat je letterlijk 100 meter van het ziekenhuis bent. Maar jeetje, wat is het een confronterende plek.
Misschien is het struisvogel gedrag van ons. Maar voor nu lijkt het erop dat deze plek ons meer zwaarte geeft dan we nu kunnen gebruiken en weet ik niet of we hier ( dan bedoel ik het Gasthuis) vaker voor zouden gaan kiezen.
En dan zijn we nog niet eens in het ziekenhuis zelf geweest ….
Voor morgen hebben we 100 vragen die door het hoofd gaan en tegelijk een nieuwsgierig gevoel, waarmee we proberen op een open manier , eens te gaan luisteren wat er hier voorgesteld en gezegd gaat worden. Ik hoop dat mijn gevoel, ons gevoel ons de weg gaat wijzen. Daar vertrouw ik eigenlijk op en zo niet… dan zijn dat zorgen voor morgen !
Welterusten 😘
21-5-2026
Lieve allemaal ,
Yes, goed nieuws!
Afgelopen dagen nam de spanning al toe. Ik zou thuis bericht krijgen via de post, over de uitslag van het gen – onderzoek.
Kennelijk werkt het bij mij zo dat ik drie weken vooraf nog relaxt kan zijn, twee weken voor de uitslag al wat lichte spanning voel en deze week de spanning in mezelf op liep , want : Wat als het genetisch is?
Dan heeft dat zoveel gevolgen voor mijn behandelplan , het risico op terugkeren van de borstkanker en niet te vergeten het doorgeven van dat gen aan zowel de kinderen als eventuele kleinkinderen ooit.
Vandaag zag ik bij het thuiskomen de klep van de brievenbus al half open en wist ik dat de uitslag erbij zat. Ga ik het openen ? Wacht ik er nog even mee ? Ik wikte en woog en scheurde toen gauw de envelop open. Om de brief te scannen en al snel het woordje GEEN te ontdekken. In dit geval Geen afwijkingen gevonden. Nog een keer goed lezen : ja, het staat er echt ! 😅
Blij, opgelucht, er viel 10 kg van me af ( figuurlijk helaas! 😏) , zelfs de blauwe enveloppen die mee waren gekomen met dezelfde zending , konden me niet meer schelen l.
Het voelt als iets minder zorgen en meer perspectief. En zo gaan we , met vooral veel nieuwsgierigheid, op naar volgende week donderdag. De dag in het AVL.
We hebben een kamer gereserveerd in het Gasthuis van het AVL, waar ik per ongeluk bij uitkwam, maar wat een uitkomst is. Fantastisch dat dit bestaat. Zo kunnen we tegen gereduceerd tarief logeren in het Gasthuis en mijden we de files de dag erna.
In de afgelopen weken heb ik veel rust in mezelf ervaren , naast ook wat paniek – momentjes en ervaar ik het als prettig dat we even de tijd kunnen nemen om alles te laten landen en met frisse moed , een nieuw rondje in deze achtbaan 🎢 aan te gaan.
Heel veel mensen hebben me aangesproken de afgelopen weken. Dat is voor mij (meestal) fijn, het helpt me een stukje in de verwerking van dit alles. Als ik het niet fijn vindt, probeer ik het aan te geven en anders is het maar even niet fijn. Het ergste is genegeerd of ontweken te worden, dat heb ik zelfs ook al ervaren. En dat is echt niet leuk .
Je loopt al rond met het gevoel dat je een sticker op je hoofd hebt met “kanker” erop. Dus het is vooral in het begin al moeilijk om overal op af te gaan. Maar als je jezelf dan zover hebt, is het fijn als de ander “normaal” doet.
De tip mocht je vaker iemand tegen komen die slecht nieuws heeft gehad : al weet je niet wat te doen, app, stuur een kaart, leg je hand even op de schouder, spreek hem of haar aan, of spreek uit dat je niet weet wat je moet zeggen , al stuntel je … het maakt niet uit. Dat doe ik zelf ook regelmatig !
Hoe ongemakkelijk het ook voor je is. Geloof me: dat is het voor de betreffende persoon ook. Niemand heeft hier een handboek voor en niets is dan ook goed of fout. Maar dat is wat ik hier van leer.
Om dit bericht nog even extra gezellig te eindigen; heel veel mensen hebben al een nummer toegevoegd op mijn krachtlijst Team Marleen op spotify. Stel dat jij 1 ( hou het bij 1 a.u.b.) powernummer hebt waar jij blij, gelukkig, energiek van wordt of wat jou ergens doorheen heeft gesleept. Wil je dat dan toevoegen? Samen maken we een krachtlijst van muziek. Heb je er een verhaal bij, dan mag je me mailen of appen daarmee. Ik vind het echt inspirerend. Grote dank aan alle toevoegers tot nu toe. Ik ontdek nieuwe muziek, inspirerende verhalen en ik haal er veel positiviteit uit.
Zo, het is weer een heel epistel geworden. Ik hoop jullie volgende week weer te kunnen informeren over de second opinion en hoe nu verder. Tot zover dank voor jullie grote betrokkenheid en liefde, het helpt ! ❤️
Liefs Marleen
12-5-2026
Lieve allemaal,
Zojuist heb ik een telefoontje gehad van het AVL. Ik heb een afspraak op donderdag 28 mei. Dat is “pas” over ruim twee weken.
Ergens had ik dat wel aan voelen komen en zelf ben ik daar helemaal oké mee. Want er is nog genoeg innerlijk werk te verzetten op het tweede spoor en daar ben ik volop mee bezig . Tegelijk is het ook een beetje gek om zo lang te wachten, vooral omdat het wat tegennatuurlijk lijkt en de angst dan soms de kop op steekt.
Daarnaast is het ook nog altijd wachten op de uitslag van het gen – onderzoek en dat zal ook waarschijnlijk pas in de week van de 28e binnen zijn. In die zin maakt het weinig verschil, maar kan wel gelijk de uitslag daarvan ook meegenomen worden bedenk ik me nu.
Ik word de 28e om 10.00 uur verwacht in Amsterdam en heb dan een afspraak om
10.30 , waarna er ruimte is om evt. nog bij de radioloog langs te gaan , mocht dat nodig zijn.
Daarna mogen we wachten en vindt er een MDO (groot overleg) plaats , waarin ik ( en nog andere mensen ) besproken wordt en er een advies volgt . Dat krijg ik dan gelijk te horen en daar kan ik dan mijn vragen stellen.
Vanaf daar kan ik gaan voelen en bedenken wat vervolgstappen zijn. En hoe het behandelplan er definitief uit gaat zien.
En zo zie je maar weer dat er geen peil op te trekken is hoe mijn / onze weken eruit gaan zien en proberen we zo goed mogelijk mee te bewegen op wat zich aandient.
Dat betekent dat Rob lekker op vriendenweekend kan gaan, wat ik hem heel erg gun . En de werelden van de kinderen ook door kunnen lopen met al hun leuke activiteiten. Ondertussen kan ik de tijd nemen om te voelen wat er gevoeld mag worden.
Dat is toch voor iedereen op dit moment het allerfijnste!
Veel dank voor jullie appjes, knuffels, praatjes, kaarten , bloemen, gunsten en wat al niet meer . Het helpt ons enorm .
Liefs ❤️
8-5-2026
Hier weer een langggggg berichtje van ons. Vandaag hadden we een gesprek met de arts , dr. Schepers . Deze keer in Anna, Eindhoven, geen idee waarom, maar waarschijnlijk was daar een gespreksruimte beschikbaar. Omdat de afgelopen gesprekken telkens slecht nieuws brachten , was ik er toch enigszins gespannen voor. Gelukkig was Rob erbij om mij te steunen en goeie vragen te stellen . En zochten we wat afleiding door wat spelletjes te doen . 🎲
Tim en Lise bleven bij Teun wat ook heel fijn was, want hij vindt dat fantastisch ( behalve als hij verliest met een spel ) en kan in zijn eigen huis blijven , zonder al teveel gedoe.
Op de een of andere manier liep het gesprek deze keer meer ontspannen en was het een prettig en open gesprek. Niet perse met veel nieuws, het was meer het op een rij zetten van alles en dat was prettig !
Eigenlijk komt het erop neer dat het behandelvoorstel voor nu blijft : borstbesparende operatie en tegelijk reconstructie.
Zoals ik het nu begreep zou het een dagopname zijn, waarna ik drie weken niets mag doen om de borststreek te belasten . Dat wordt nog wel een uitdaging en daar zal ik jullie hulp ook bij nodig hebben ! 🫣
De tumoren liggen in hetzelfde kwadrant ( zie foto ) , dus er wordt een groot stuk weggenomen . Maar omdat ik genoeg weefsel over heb kan er goed gereconstrueerd worden.
Daarna zal bestraling plaatsvinden en evt. hormoontherapie. De eiwitten zijn 95 tot 100% hormoongevoelig, dus dat zou betekenen dat hormoontherapie goed aan zou moeten slaan.
Waarom vooralsnog geen volledige amputatie ? Omdat de kans op nieuwe kanker even groot blijft ( 15 %). Het gaat er vooral om wat goed voelt voor jezelf .
Maar omdat ik een gen – onderzoek heb laten doen en een second opinion heb aangevraagd , blijft het wachten op uitslag en adviezen die daaruit komen .
Daarin is vooral mijn eigen gevoel belangrijk.
Waarschijnlijk krijg ik komende week bericht van het AVL en zal ik uitgenodigd worden voor een gesprek , waarna een advies volgt dat eerst naar mij gestuurd wordt. En waar ik vervolgens mee naar de arts in Geldrop kan .
De uitslag van het gen – onderzoek zal ook eerst bij mij komen . Mocht daar een positieve ( en dus voor mij negatieve ) uitslag uitkomen, volgt daar een uitnodiging vanuit Nijmegen om te bespreken wat hieraan vast zit. Als de uitkomst negatief is , kan de behandeling in Geldrop ( of elders als ik dat zou beslissen ) gestart worden .
Voor nu betekent het dat we even kunnen wachten op de uitslagen en verder niets kunnen doen.
Ondertussen werk ik op het tweede spoor hard aan zaken die onderliggend zijn in mijn optiek en kan ik mijn zelfgenezend vermogen steeds beter toelaten met hulp. Waarschijnlijk is dit abracadabra voor velen van jullie . In Jip en Janneke taal betekent het dat ik geloof dat mijn lichaam een signaal afgeeft , waarnaar ik kan gaan luisteren of niet . En ik tot de conclusie kom dat ik mezelf heb aangeleerd vooral voor anderen te zorgen , niet zo lief te zijn voor mezelf en altijd in de actie te schieten i.p.v. te voelen wat er gevoeld mag worden. En dat laatste , dat is me nogal wat. 😬
Dus ik krijg de kans en tijd nu om daar eens uitgebreid naar te gaan kijken en te doorvoelen. En die kans die pak ik met twee handen aan. 🙌
Mijn gevoel is overwegend opgelucht nu. Wat best gek is , want feitelijk is er niets veranderd . Maar het voelt wat overzichtelijker en we kunnen er samen overwegend positief in staan op het moment . 🍀
Afgelopen weken hebben we vakantie gevierd en dat ging ons verrassend goed af. In onze eigen bubbel hebben we genoten van het samenzijn en leuke dingen doen . Precies de afleiding die nodig was. Nu weer back to reality en ons eigen bed, waar we heerlijk tegen elkaar aan kunnen liggen . Want mensen , om maar eens een discussie puntje op te werpen, twee aparte matrassen, wij vinden het niks ! Lang leve de topper en een groot dekbed ! 🎉 Zoals je kan lezen is het dus ook weer fijn om thuis te zijn!
Dankjewel voor alle steun op wat voor manier dan ook. Dat is heel fijn. 💗
4-5-2026
Lieve allemaal ,
Wij vertoeven nog altijd op de IJsvogel in Voorthuizen en blijven daar tot en met donderdag .
De dagen vullen zich met soms een activiteit en dan weer even wat meer rust. 😴 En over het algemeen genieten we van het samen zijn en fijne momenten in onze bubbel. 🥰 Heel soms lijkt het alsof er niets aan de hand is , want ik voel me prima en in feite is er niets veranderd . Tot de realiteit weer aanklopt en we er niet omheen kunnen. Ik heb borstkanker; alleen dat woord heeft al zoveel lading, dat dat al stress geeft. 😓
Zo nu en dan vliegt het me dan weer aan en dat is vaak in de avond . Als alles toch net wat donkerder en zwaarder voelt.
Ik kan met Rob goed praten over alles wat er gebeurt en we maken ook regelmatig even een avondwandeling. Dat is superfijn en meestal kom ik daar dan rustig van terug. 🧘♀️
Daarnaast heb ik heel veel aan de coaching die ik krijg via beeldbellen in de ochtenden. En probeer ik op die manier mijn zelfgenezend vermogen te activeren en op te ruimen wat daar nog voor in de weg ligt. Het maakt dat ik me rustig voel en vertrouwen heb in alles wat er gaat komen. Niet doorlopend hoor, maar het steunt me wel op momenten dat ik het moeilijk heb.
Vandaag ben ik , samen met Tim en Lise, op en neer geweest naar het ziekenhuis in Geldrop. Om bloed te prikken voor het Gen – onderzoek . De uitslag laat ongeveer 3 weken op zich wachten, vandaar dat het me handig leek nu alvast op en neer te gaan . Zo fijn dat Tim zijn rijbewijs heeft en dus nu op en neer kon rijden 🚗. Wel met een licht corrigerende moeder op de achterbank die af en toe houvast zoekt , “pas op” roept en lichte hints geeft hoe te rijden op de Nederlandse wegen. Tot grote ergernis van Tim en terecht , want hij rijdt prima. Bij deze : sorry Tim!
Gister waren Els, Johan, Janne en mam op bezoek hier in Voorthuizen en hebben we er een fijne dag van gemaakt. Daarom reden Janne en mam mee terug naar Asten, dat kwam prima zo uit en was ook nog gezellig !
Het prikken 💉🩸stelt niet veel voor en daar zie ik ook nooit tegenop. Dus dat is geen dingetje.
Ook heb ik doorgegeven dat ik de second opinion wil laten doen. Voor zover ik het begrijp betekent dat niet gelijk dat ik dan doorgestuurd wordt, maar dat mijn dossier doorgestuurd wordt ter beoordeling. Vanaf daar gaan we dan weer kijken hoe verder.
Wat de afspraak van komende vrijdag ((8-5) ons zal brengen , weten we voor nu niet. Maar waarschijnlijk wordt dan alles op een rij gezet.
Daarnaast vieren we vrijdag de verjaardag van ons pap die 75 🎉 wordt en dat mag gevierd worden ! Een dubbel dagje lijkt me, maar ook daarvan zien we wel weer hoe het loopt.
Ik hou jullie op de hoogte !
Liefs van ons 💗
30-4-2026
Lieve allemaal ,
Bereid je voor op weer een lang verhaal! 🙈
Vandaag kwam het telefoontje van de arts om me verder bij te praten over haar overleg met de radioloog.
Zij gaf aan dat ze me toch nog eens besproken hadden in het team. Daaruit kwam naar voren dat ze toch graag eerst opereren en dan pas verdere behandeling willen doen.
Omdat mijn borst zo groot is ( eindelijk een voordeel van een grote borst 🎉) , zou het betekenen dat het toch borstbesparend zou kunnen. En dat ze eerst de tumoren weghalen. De borst vullen met water. Drie weken wachten op de uitslag van het weggehaalde weefsel. En dan een borstreconstructie kunnen doen. En daarna nog bestraling kunnen geven.
De andere borst is dan pas een jaar later aan de beurt. Omdat je niet weet hoe de “zieke” borst eruit komt te zien en door de bestraling nog veel kan veranderen.
Daarnaast adviseren ze me om gen -onderzoek te laten doen. Omdat er op zo’n relatief jonge leeftijd al meerdere tumoren in de borst zitten, zou het kunnen dat dit een genetische borstkanker betreft . Ze achten de kans niet groot, maar het kan wel. Dan zou ik hoogstwaarschijnlijk degene zijn bij wie het gestart is.
Daarvan heb ik direct gezegd dat ik dat graag wil. Want dat wil ik simpelweg weten en heeft ook weer invloed op het behandelplan mits dat gen aanwezig is.
Dus maandag volgt daar een bloedonderzoek voor in Geldrop en ga ik op en neer vanaf de vakantie .
Ondertussen denk ik zelf sterk na over een second opinion. Niet omdat ik de artsen in Geldrop niet vertrouw. Maar meer omdat ik alle opties goed onderzocht wil zien en deze beslissing maar eenmalig kan nemen en het nogal ingrijpend is op alle vlakken van mijn /ons leven.
Ik denk niet dat er een “foute” keuze is. Maar ik wil het wel breed trekken en mijn opties verkennen .
Ik vond het best spannend om dat aan te geven. En in eerste instantie voelde ik ook enige terughoudendheid bij de arts. Maar uiteindelijk kon ze wel meedenken en begreep ze me wel , maar gaf ze me het advies er goed over na te denken , omdat er ook een totaal ander advies uit kan komen en dat nog meer twijfel kan zaaien . 🤷♀️
Wel vond ze het fijn dat ik er transparant in was, omdat dat voor hen vele malen makkelijker werkt. Schijnbaar durven veel mensen het niet te bespreken en doen ze het via de huisarts , wat niet helpende is in dit traject , begreep ik.
Mocht ik kiezen voor een second opinion , dan raadt ze het AVL aan en gaan ze dat in gang zetten.
Dat betekent dat het nog langer kan duren , voordat ik behandeld ga worden. Maar aangezien ik toch moet wachten op de uitslag van het gen- onderzoek ( 3 weken ) , zou dat niet veel uitmaken .
Vrijdag blijft dan de afspraak staan met Dr. Schepers ( mijn eigenlijke arts ) en kan ik verder bespreken wat we uiteindelijk gaan doen. Ik hoop dat ik dan beslist heb wat goed voelt en welke weg we voor nu kiezen.
Veel informatie weer. Maar het voelt tegelijk – hoe gek dat ook klinkt – of er meer en meer duidelijkheid komt en ik daarin ook bewust keuzes kan maken.
Anderzijds is de natuurlijke impuls om zo snel mogelijk alles weg te halen, zodat het maar weg is, maar ik probeer daar rustig in te blijven en te doen wat goed voelt.
Ondertussen zijn we ook gewoon op vakantie en zijn de andere 4 helden vandaag hun grenzen op gaan zoeken door het klimpark te trotseren . 🥰 En kan ik genieten van hoe ze dat samen hebben gedaan met zoveel liefde voor elkaar en ik veilig met 2 voetjes op de grond 🦶. Het is al spanning genoeg in mijn leven momenteel , zonder die adrenaline kick ! (anders had ik trouwens ook niet meegedaan, maar dat terzijde 😉)
Mocht je het tot hier hebben gered met lezen , chapeau👌.
En dankjewel voor jullie liefde, we voelen ons geliefd en gesteund ❤️
Liefs 💋
28-4-2026
Lieve allemaal,
De uitslag is niet goed ! Na twee zenuwslopende dagen , waarop ik het heel moeilijk heb gehad, duurde het maar liefst twee en een half uur voordat de arts mij belde. Omdat ze uitgelopen was met allerlei afspraken. Voor mij het teken dat we voortaan toch maar een fysieke afspraak plannen, dan komen we in elk geval eerder aan de beurt. Dit was niet te doen .
Dr arts gaf aan dat uit de punctie van het plekje dat ze vrijdag hebben geprikt ook borstkanker komt.
Nu is het onduidelijk of het twee aparte tumoren zijn of dat ze bij elkaar horen. Wel is het heel waarschijnlijk dat de overige 2 plekjes dan ook niet goed zijn.
Al met al is alles nu nog onduidelijker geworden. Want om een goed behandelplan te kunnen maken, moet eerst goed duidelijk worden wat er nu precies wat is. En of het bij elkaar in de buurt ligt, zodat het makkelijk verwijderd kan worden . Ze spreekt daarbij over verschillende kwadranten waar de plekken zitten. Liggen die dicht bij elkaar, dan is dat makkelijker te opereren en kan dat evt. borstbesparend.
De vraag is alleen of dat verstandig is, want als er al zoveel plekjes zitten , is de kans behoorlijk groot dat het ook op meer plekken verspreidt. Dat zou meer neigen naar borstamputatie.
Maar dan heb je te maken met een verstoorde symmetrie en nog meer zaken , waardoor het eerst heel goed bekeken moet worden.
Het kan ook nog een optie zijn om te starten met hormoontherapie . Dat zou dan zijn voor 6 maanden zijn en dan na 3 maanden een echo om te checken. Of ze kiezen ervoor om vast die hormoontherapie te starten en die korter te geven en me middels een prik vervroegd in de overgang te laten komen . Ik zit er al in denk ik, maar ik ben er nog niet volledig doorheen en dat is dan wel nodig voor het goede effect.
De hormoontherapie wordt gedaan om uitzaaiingen te voorkomen en om de tumor te verkleinen. Zover nu bekend zijn er geen uitzaaiingen te zien. Maar ook dat vind ik zelf nog erg spannend blijven.
Kun je nu door de bomen het bos niet meer zien . Dat kan ik begrijpen , want ik zie het zelf ook niet echt meer. Morgen belt de verpleegkundige en morgen of donderdag de arts om verder te bespreken wat de radioloog nog weet. Daar moet ik dus op wachten .
En wachten is niet een talent dat heel groot is bij mij. Ik ben het meest comfortabel als ik kan handelen . Maar dat leer ik zo wel af. Hier heb ik geen invloed op en ik moet wachten tot er een plan is waarmee we verder kunnen. Dat voelt onnatuurlijk en niet fijn.
Met zoveel slechte berichten achter elkaar is mijn vertrouwen momenteel een beetje weg en heb ik net flink zitten huilen. 😭
Daar zitten we dan in ons mooie vakantiehuisje , waar Tim en Lise net een klein uurtje gearriveerd waren. Mijn honger was helemaal verdwenen. Dat is dan misschien nog goed voor de lijn 😏!
Samen hebben we er even over gesproken aan tafel . En Tim stelde de mooie vraag : Wil je er nu vanavond graag over praten of wil je het juist over andere dingen hebben?
Fijn dat hij dat zo vraagt. Maar het antwoord moet ik schuldig blijven . Ik weet het niet. Het zit voortdurend in mijn hoofd , maar er iets mee doen kunnen we nu niet.
We maken er maar even het beste van hier.
En dat beste bestaat uit mijn mooie gezin, proberen wat lichtheid erin te brengen waar kan en verder dan dat lukt nu nog even niet.
Mocht ik meer weten, dan stuur ik weer een update. Voor nu is het fijn als jullie heel veel kaarsjes voor ons branden of je vingers helemaal blauw duimt. Wie weet helpt al die positieve energie ons een beetje !
Liefs vanaf de Veluwe 😘
26-4-2026
Hallo allemaal,
Hier weer een bericht vanaf het Peelke . Dit weekend staat in het teken van rust nemen en inpakken voor onze vakantie .
Na een weekje in deze achtbaan vertoefd te hebben, begint het een en ander aardig te landen. En daar horen allerlei emoties bij. Van rust tot paniek en alles wat daar tussenin zit. Het schiet van links naar rechts. Zo ook bij Rob en bij de kinderen.
Daarnaast genieten we , ieder op onze eigen manier, van wat we leuk vinden. Met 1️⃣gemene deler ; lekker eten en drinken en familie en vrienden in de buurt.
Al kan ik zelf ook veel behoefte hebben aan rust en aan even op mezelf zijn. En pak ik die rust nu ook wat bewuster.
Naast het reguliere traject dat ik ga volgen, ben ik tegelijk ook op een tweede spoor gestart. Wie me wat beter kent weet dat ik als hooggevoelig persoon, veel en graag bezig ben met spiritualiteit , maak ik regelmatig afstemmingen voor anderen en begeleid ik zelf ook familie opstellingen .
Ik ben er dan ook van overtuigd dat de kanker die nu op mijn pad komt , is gaan groeien omdat er stukken in mijn leven zijn, die onvoldoende verwerkt of opgepakt zijn. Door mij , maar ook door mijn voorouders.
Ik kan wel zeggen dat ik al aardig wat “stukken” voor de kiezen heb gehad en mijn rugzak was dan ook al behoorlijk vol.
Sommige dingen zijn zo pijnlijk om te voelen, dat het makkelijker is om je er ver weg van te bewegen . En gewoon niet teveel daarmee bezig te zijn.
Dat werkte, tot op zekere hoogte , want mijn ziel had toch het plan om mij even flink wakker te schudden. Nou, ik kan je vertellen : “Je hebt mijn aandacht , lieve ziel ! “
Dus ben ik gister begonnen met het opstellen van mijn zelf genezend vermogen met hulp van een hele lieve opsteller , die ik al een tijdje ken en die ik 100% vertrouw. Dat laat zien dat er stukken zijn in mij die nu toch echt aandacht nodig hebben. En die ga ik het ook geven . De volle aandacht, naast al het andere dat er gevraagd wordt van me.
Al een tijdje worstelde ik met de vraag of ik weer terug wilde in het onderwijs . Enerzijds om de simpele reden dat er dan relatief makkelijk geld binnen komt met werk waar ik goed in ben. Anderzijds wilde ik voelen of dat nog was wat ik wilde doen, of het definitief achter me moest laten.
Al in de eerste week voelde ik gelijk dat het werken met kinderen me nog altijd zo goed past en ik daar ook echt van geniet. Tegelijk voelde ik ook gelijk weer de verwachtingen en visies die niet stroken met hoe ik kijk naar onderwijs en kinderen. Maar ik had voor mezelf besloten het de periode tot de zomer uit te vogelen voor mezelf en dan te beslissen. Daar dacht mijn ziel toch anders over. Werk stopt per direct, zowel op school als in mijn praktijk. Want ik heb al mijn aandacht, energie en tijd nodig om aan mezelf te geven.
En dan is de cirkel weer rond , want daar zat gelijk het eerste pijnpunt dat uit de opstelling tevoorschijn kwam : zorgen voor jezelf ! Een advies wat ik vaak aan een ander gegeven heb😂.
Ik kan het heel goed voor een ander , durf ik wel te zeggen. Maar goed voor mezelf zorgen , kwam tot nu toe eerder op de laatste dan op de eerste plaats.
Vanaf nu niet meer. Marleen = prioriteit 1.
En als ik dat dan zwart op wit schrijf , dan moet ik er ook iets mee. Dus een extra stok achter de deur. Het zal met vallen en opstaan gaan, want het is niet iets wat ik automatisch doe. Maar de start is gemaakt !
Voor degenen die zich hierin herkennen : doe me een lol en ga nu vast voor jezelf zorgen. Dat scheelt een hoop gedoe ! 🙈
Zo, dat was even een klein doorkijkje in wat gaande is naast het reguliere zorg traject en vooral in mijzelf .
We gaan een week vol zon ☀️ ☀️☀️tegemoet en hopen met alles wat in ons zit , dat dat zonnetje dinsdag nog net zo hard schijnt en we aan de slag kunnen met een behandelplan .
Pluk de dag ! Gaan wij ook doen.
En alle lieve mensen om ons heen , dankjewel voor alle lieve woorden, appjes, steun, kaarten. Het is heel fijn, dat jullie er zijn. ❤️
Liefs van ons
NB Het is echt een feestje om te luisteren (en soms ook de verhalen te lezen) naar de nummers die jullie hebben toegevoegd . Heel erg bedankt daarvoor . Mocht je nog niks toegevoegd hebben, dan kan dat natuurlijk nog. Wil je dat niet, dan is dat ook prima!
24-4-2026
Lieve allemaal,
Zo lief en fijn dat er door zoveel mensen meegeleefd wordt ❤️. Onze dank is groot!
Voor de vijfde keer deze week , reed ik naar Geldrop. Niet voor de Mac 🍔 en helaas ook niet meer om Edith te bezoeken 🥲, maar voor weer een onderzoek . Deze keer ging Els met me mee 🙏, konden we meteen even bijkletsen .
Een extra echo met punctie stond op het programma. Dus weer de echo kamer in, het verdachte plekje zoeken met het echo apparaat, verdoving erin, punctie gemaakt en deze keer werd er een marker ingebracht op de plek waar dit plekje zit en de biopt genomen is. Een marker is een metaaldeeltje met daaromheen vloeistof. De vloeistof lost op, de marker blijft in principe mijn hele leven zitten. (Als de borst verwijderd wordt natuurlijk niet .) Zodat ze die zien als er ooit een nieuwe MRI of punctie komt.
Gelukkig had ik geen pijn van dit onderzoek . En ben ik superblij dat mam (dankjewel mam ❤️) mij Reiki kan geven en ik daardoor relatief rustig ben en minder pijn heb.
De oplettende lezer denkt nu ; Huh, er waren toch 3 of 4 verdachte plekjes ?
Dat klopt, die vraag stelde ik ook aan de echoscopist. Zij kiest ervoor het grootste plekje nu te onderzoeken en vanuit daar verder te kijken. De andere plekjes zijn te klein voor de echo en dan zou daar weer een nieuwe MRI nodig zijn. Als dat niet hoeft, dan gaan we dat natuurlijk niet doen.
Tot nu toe alleen maar lof voor al het personeel van het Anna. Wat word ik met geduld en ook echt veel zachtheid , maar ook duidelijkheid waar nodig , benaderd ❤️.
Na het onderzoek even wat drinken en dat werd weer …. een warme 🍫 🥛met slagroom. Elke dag kan echt niet , want dan rol ik straks het ziekenhuis uit. Maar op deze momentjes is het iets om naar uit te kijken .
Dinsdag volgt telefonisch de afspraak met de arts voor de uitslag, ergens in de middag. En vanuit daar gaan we verder kijken . Spannend , maar we proberen daar niet veel mee bezig te zijn. Het valt buiten mijn cirkel van invloed. Dus maar energie steken in waar we wel invloed op hebben ❤️
Inmiddels ben ik ook begonnen met een nieuwe verzameling . Geen voetbalplaatjes deze keer, maar parkeerkaartjes 😂.
Voor nu even rust . Dit weekend gaat Rob zijn kado inlossen dat hij van Teun gekregen heeft voor Vaderdag; een dag en nacht weg samen naar zee. Teun trakteert 😉
Ik ben samen met Tim lekker thuis, zie mijn lieve vriendinnetjes dit weekend en kan even mijn eigen gang gaan . Ook fijn!
Maandag gaan wij naar Voorthuizen ( park de IJsvogel) in de Veluwe om te genieten van quality time samen .
Vergeet niet te genieten lieve mensen!
En schroom ook niet om ook jullie lief en leed te blijven delen met mij. Ik word er blij van om betrokken te zijn in jullie levens en mocht het even teveel zijn dan geef ik (of Rob) daarin wel mijn grens aan.
Dus laat de spam aan vakantie pret maar doorkomen …
Als laatste een verzoekje aan jullie : het lijkt me leuk om een spotify – lijst te hebben met input van jullie allemaal. Zou je 1 nummer in die lijst willen zetten van jou . Maar dan wel een nummer dat jou er doorheen heeft getrokken of gewoon waar je heel blij van wordt. Dus niet iets wat je voor mij uitzoekt , maar een lied dat speciaal is (geweest) voor jou en waar je kracht uit hebt weten te halen of nog haalt.
Als jullie dat doen, ontstaat er een krachtlijst van muziek , waar ik naar kan luisteren tijdens ellenlange wachtkamersessies,moeilijke momenten of zomaar omdat het leuk is. Ik zou het heel fijn vinden als je dat wil doen en deel zometeen hier de lijst . Mocht je er tekst en uitleg bij willen geven, ik hou van verhalen die inspireren, dan even in een 1/1 appje alsjeblieft .
Dat was ‘m weer voor nu ! Ik wens jullie een fijn weekend en voor degene die vakantie hebben nog een heerlijke tijd 💗
Liefs van ons
23-4-2026
Lieve allemaal,
Spannend om zo lang te wachten . Gelukkig liep de arts deze keer niet uit en werden we met klamme handjes binnen geroepen .
Daar kregen we meteen van de dokter te horen dat er op de MRI in dezelfde borst nog 3 of 4 verdachte plekjes oplichten. Daarvan weten ze niet of dat goedaardig is, lymfeklieren zijn ( die lichten ook op bij een MRI) of kwaadaardig is.
Dat betekent dat ik morgen een nieuwe echo krijg waarbij ze met behulp van de gegevens op de MRI gericht een punctie gaan doen naar die plekken . Superfijn dat ze in het Anna zo goed meedenken , alle tijd nemen voor ons en ons vakantie laten vieren waar mogelijk, dus ook de afspraak morgen al hebben gepland.
Als de echo lukt krijg ik dinsdag daar de uitslag van via een telefonische afspraak met de andere arts ( er zijn er 2 mbt borstkanker).
Als dat niet lukt, wordt ik voor een nieuwe MRI verwezen naar het Catharinaziekenhuis, want dat kan niet in het Anna. En prikken ze de plekken aan tijdens de MRI. Dan gaat de uitslag weer naar het Anna en pakken ze het daar verder op.
Mocht het dus niet goed zijn met die plekjes , dan wordt er opnieuw een behandelplan voorgesteld. En kan het zijn dat de operatie niet borstbesparend wordt.
Mocht de uitslag van die plekjes meevallen , dan blijft het behandelplan van eerder overeind en wordt het een operatie , bestraling en evt. hormoontherapie.
Het blijft goed behandelbaar , maar als de “nieuwe” plekjes niet goed zijn, wordt het plan weer totaal anders.
Al met al viel het toch een beetje tegen , deze uitslag . En weten we nog niet hoe dit verder gaat. Op 8 mei staat een nieuwe afspraak met de arts! Ik heb nog even gecheckt of we geen haast moeten maken, maar dat is niet het geval. Waarschijnlijk zit dit er al een tijdje en heb ik geluk dat ik het zelf gevoeld heb, anders was ik er pas bij het bevolkingsonderzoek uitgepikt. Dat is dan weer een geluk 🍀 bij een ongeluk !
De assistente drukte ons wel op het hart dat ze er vanuit gaan dat ik er helemaal van genees. Maar misschien wel met een borst minder. Voor nu is dat mijn laatste zorg , al weet ik ook dat dat later veel meer met me zal doen.
De tijd die ze ons aan gaf om rekening mee te houden is toch wel minstens een jaar. Niet puur de behandeling , maar ook alles wat erbij komt kijken en het herstel.
Kortom; het ritje in deze rollercoaster 🎢 is pas net begonnen . En dan te bedenken dat ik niet eens van rollercoasters hou. Maarrrrrr, zoals Rob net zei: er is nog niets negatiefs bijgekomen , zolang dat niet is proberen we daar niet teveel over na te denken. 🍀
Wat ik nog niet gevraagd heb en toch even wil doen, hoewel ik weet dat jullie integere mensen zijn: zouden jullie deze berichten niet per app willen verspreiden . Ik heb geen geheimen en ik vraag jullie ook niet om de info geheim te houden, maar vind het wel prettig als ik zelf weet waar de appjes terecht komen. Just saying!
Stel dat je na deze ellenlange verhalen denkt ; ik hoor het wel en heb geen zin in deze overkill aan info, verwijder jezelf dan even uit de groep. Ik voel me daar niet beledigd of anderszins iets door. En kort van stof gaat het voorlopig niet zijn.
Het goeie nieuws is: wij gaan gewoon op vakantie , met misschien hier en daar een uitstapje naar Geldrop, maar daar doen we het voor. 🍸🍺🏊♀️☀️
Dankjewel voor alle liefde en steun, dat doet ons goed ❤️
22-4-2026
Om maar eens met vandaag te beginnen: de MRI stond op het programma.
Ik had er nog nooit een gehad , wel een ct – scan. Dus ik was wat huiverig vooraf. Want ik dacht dat het toch wat claustrofobisch zou aanvoelen …😬
Maar het viel me 100% mee. De contrastvloeistof voelde raar, maar niet meer dan dat .
Alleen de geluiden in het apparaat zijn erg hard en zelfs met oordoppen en koptelefoon op/in , was dat het meest vervelende .
20 minuten duurde de scan . Al met al was het zo gebeurd en vond ik het meevallen. Maar ik had wel 2 slapende armen 😴
Duimen jullie voor ons dat de uitslag morgen blijft hoe die was … dat zou mooi zijn.
Morgen om 14.30 uur hebben we een afspraak voor de uitslag en om het behandelplan te bespreken . 🍀🍀🍀
Oh ja, die chocomelk met slagroom had ik verdiend vond ik zelf 😜
